Saturday, August 24, 2013

ಮೂರು ವರ್ಷಗಳು..

ಪಿತಾಜಿ.. ಮೂರು ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆಯಿತು.. ನೀವಿಲ್ಲದೆ ಹೇಗೆ ಕಾಲ ಓಡುತ್ತಿದೆ ಎಂದೇ ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ.. ಈ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ, ನಿಮಗೆ ಮಾತು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರಲ್ಲಿ ಅಂತೂ ಒಂದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದೆ ಎಂದು ಖುಷಿ ಪಡಬೇಕಾ? ಅಥವ ಉಳಿದದ್ದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲಾಗದಿದ್ದಕ್ಕೇ ನನ್ನ ಮೇಲೇ ನಾನೇ ಬೇಸರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆ.. ಗೊತ್ತಾಗ್ತಿಲ್ಲ.. ಮನಸಿಗೆ ವೇದನೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಲೇ ಇದೆ.. ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ನಿರ್ಧಾರಗಳ ಮೇಲೆ ನನಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲವಂತಾಗಿದೆ. ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ದಾರಿ ಸರಿನಾ ತಪ್ಪಾ ಅಂತ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡೋ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಾನೆ ಕಳಕೊಂಡಿದೀನೇನೋ ಅಂತ ಅನಿಸ್ತಿದೆ.. ದಿನಗಳು ಕಳೆದಂತೆಲ್ಲ.. ನಾನು ದುರ್ಬಲನಾಗುತ್ತಿದ್ದೀನೇನೋ ಅಂತ ಅನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ವರ್ಷದಿಂದ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳು ಪ್ರತಿಕೂಲವಾಗುತ್ತಿದೆಯೇ ಹೊರತು ಅನುಕೂಲಕರವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ನನ್ನ ನಿಲುವು, ಅನಿಸಿಕೆ, ಅನುಭವ, ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳಲ್ಲೇ ಏನೋ ತೊಂದರೆ ಇದೆಯೇನೋ ಅಂತ ಅನಿಸ್ತಿದೆ. ಇಂಥಾ ಟೈಮಲ್ಲಿ ನೀವಿರಬೇಕಿತ್ತು ಪಿತಾಜಿ.. ನಿಮ್ ಹತ್ರ ನನ್ ಎಲ್ಲಾ ನೋವು ಹೇಳ್ಕೋಬೇಕು ಅಂತ ಅನಿಸ್ತಿದೆ.. ನಿಮ್ಮನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ತಬ್ಕೋಬೇಕು.. ನಿಮ್ಮ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ತಲೆ ಒರಗಿಸಬೇಕು.. ನಿಮ್ಮ ಸಾಂತ್ವನದ ಮಾತುಗಳ ಕೊರತೆಯಿಂದಾಗಿ ನನ್ನ ಜೀವನದ ಗತಿಯೇ ಬದಲಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ... ಮಿಸ್ ಯು ಪಿತಾಜಿ..

//ಬಾಬು, ನಾನ್ನ

Saturday, August 3, 2013

ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಕಿಚ್ಚು ಹಚ್ಚೆಂದ ಸರ್ವಜ್ಞ

ಹೀಗೊಂದು ಕಥೆ..
ಆ ರೈತನದು ನೆಮ್ಮದಿಯ ಕುಟುಂಬ.. ಇಬ್ಬರು ಗಂದು ಮಕ್ಕಳು, ಹೆಂಡತಿ, ಜೋಡಿ ಎತ್ತು, ಒಂದು ಹಸು ಮತ್ತು ಎರಡೆಕೆರೆ ಜಮೀನು.. ಇನ್ನೇನು ಬೇಕು.. ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಕಿಚ್ಚು ಹಚ್ಚೆಂದ ಸರ್ವಜ್ಞ..
ಸರ್ಕಾರದ ಯೋಜನೆಗಳಿಂದಾಗಿ ಬಡವರು ಇಂದು ಬಡವರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾರಿಗೂ ಪ್ರತೀ ದಿನ ಕೂಲಿ ಮಾಡುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ.. ಅಕ್ಕಿ ಸರ್ಕಾರ ಕೊಟ್ಟರೆ ಉಳಿದ ಮನೆ ಖರ್ಚಿಗೆ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೆರೆಡು ದಿನ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರೆ ಜೀವನ ಹೇಗೂ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು..
ಇರುವ ಎರಡೆಕೆರೆ ಜಮೀನಿಗೆ ಕೂಲಿ ಮಾಡುವವರನ್ನು ಕರೆಸುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದುದ್ದರಿಂದ ರೈತ ತನ್ನೆರೆಡು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕೃಷಿ ಕೆಲಸದಲ್ಲೇ ತೊಡಗಿಸಿದ್ದ. ಕಾಲ ಕ್ರಮೇಣ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳು ದೊಡ್ಡವರಾದರು.. ಮದುವೆ ಆಗಿ ಅವ್ರಿಗೂ ಮಕ್ಕಳಾದರು.. ಕುಟುಂಬ ಬೆಳೆಯಿತು.. ಜೀವನ ನಿರ್ವಹಣೆಗೆ ಬೇಕಾದ ವಸ್ತುಗಳ ಬೆಲೆಗಳೂ ಏರಿದವು.. ಆದರೆ ಅಪ್ಪ ನೀಡಿದ್ದ ಜಮೀನು ಮಾತ್ರ ಎರಡೆಕೆರೆ ಅಷ್ಟೇ ಉಳಿದಿತ್ತು.. ಅದು ನಾಲ್ಕು ಎಕರೆ ಆಗಿ ಬೆಳೆಯಲಿಲ್ಲ.. ಅತ್ತ ವಿಧ್ಯಾಬ್ಯಾಸವಾದರೂ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ನಗರಕ್ಕೆ ವಲಸೆ ಹೋಗಬಹುದಿತ್ತು.. ಸರ್ಕಾರದ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸೋಣ ಎಂದರೆ ಜಾತಿ ಆಧಾರಿತವಾಗಿ ಒಕ್ಕಲಿಗರು.. ಹಾಗಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಯೋಜನೆಗಳು ಇವರಿಗಾಗಿ ರೂಪಿಸಿದ್ದಲ್ಲ.
 ಇದ್ದ ಜಮೀನನ್ನು ಸಮಪಾಲು ಮಾಡಿಕೊಂಡರು.. ಎರಡೆಕೆರೆ ಈಗ ಒಂದೆಕೆರೆ ಆಯಿತು..  ಒಂದೆಕೆರೆ ಜಮೀನಿನಲ್ಲಿ ಕೃಷಿ ಮಾಡಲು ಹೊರಗಿನ ಕೂಲಿಗಳ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಏಕೆ ನಮ್ಮಪ್ಪನ ಕಾಲದಲ್ಲ್ಲಿ ಎರೆಡೆಕೆರೆ ಜಮೀನಿನಲ್ಲಿ ನಾವು ಗೇಯಲಿಲ್ಲವೇ ಎಮ್ದು ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಓದಲು ಕಳಿಸದೆ ಕೃಷಿಗೆ ಹಚ್ಚಿದರು.. ಇದ್ದದ್ದರಲ್ಲೇ ನೆಮ್ಮದಿ ಜೀವನ..  ಗೇಯಲು ಒಂದೆಕೆರೆ ಭೂಮಿ, ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳು.. ಮತ್ತೆ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಕಿಚ್ಚು ಹಚ್ಚೆಂದ ಸರ್ವಜ್ಞ..
ಇವರ ಮಕ್ಕಳೂ ದೊಡ್ಡವರಾದರು ಇದ್ದ ಒಂದು ಎಕರೆಯನ್ನು ಸಮ ಪಾಲು ಮಾಡಿಕೊಂಡರು.
ಅರ್ಧ ಎಕರೆಯಲ್ಲಿ ಈಗ ಕುಟುಂಬ ನಡೆಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾಯಿತು. ಗ್ರಾಮ ಪಂಚಾಯಿತಿ ಮೆಂಬರ್ ಸಹಾಯ ಪಡೆದು ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗ ಲೇಬಲ್ ಕಿತ್ತು ಬಿಪಿಎಲ್ ಪಟ್ಟ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡರು.. ಸರ್ಕಾರ ಇವರಿಗಾಗಿಯೇ ಎಂದು ಹಲವಾರು ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿತು...  ಇದ್ದ ಅರ್ಧ ಎಕರೆಯಲ್ಲಿ ಗೇಯಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಏನೂ ಬರಲಿಲ್ಲ.. ಹೈನುಗಾರಿಕೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ.. ಹಸುವಿಗೆ ಸರ್ಕಾರ ಸಬ್ಸಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಪಶು ಆಹಾರ ನೀಡಿತು.. ಹಾಲಿಗೆ ಬೆಂಬಲ ಬೆಲೆ ಕೊಟ್ಟಿತು.. ೧ ರೂಪಾಯಿಗೆ ಅಕ್ಕಿ ಕೊಟ್ಟಿತು..

ಇನ್ನೇನು ಬೇಕು ಮತ್ತೆ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಕಿಚ್ಚು ಹಚ್ಚೆಂದ ಸರ್ವಜ್ಞ.. 

Thursday, July 11, 2013

ಅನ್ನದ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಬಡವನ ದೌರ್ಭಾಗ್ಯ ಯೋಜನೆ

ಅಂತೂ ‘ಅನ್ನ ಭಾಗ್ಯ’ ಯೋಜನೆ ಜಾರಿಯಾಗಿರುವುದರಿಂದ ರಾಜ್ಯದ ಬಡವರ ಸಕಲ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೂ ನಿವಾರಣೆಯಾಗಲಿವೆ ಎಂಬ ‘ಭ್ರಮೆ’ಯನ್ನು ಆಡಳಿತಾರೂಡ ಪಕ್ಶ ಹಾಗೂ ಆ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಹಾಗೂ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಬೆಂಬಲಿಸುವವರು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ಈ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಿರುವವರನ್ನೆಲ್ಲ ವಿರೊದ ಪಕ್ಷದವರೊಂದಿಗೆ, ಮೇಲ್ವರ್ಗದವರೊಂದಿಗೆ ತಳುಕುಹಾಕಿ ಬಡವನ ಅನ್ನ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಕುತಂತ್ರ ನಡೆಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂದೇ ಆ ‘ಪಾಳಯ’ದವರು ಈ ‘ಪಾಳಯ’ದವರತ್ತ ತಮ್ಮ ಕೆಂಗಣ್ಣನ್ನು ಬೀರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಈ ಎರಡೂ ‘ಪಾಳಯ’ದವರಿಂದ (ಪಾಳೆಗಾರರಿಂದ) ಹೊರತಾದ ಮೂರನೆ ಗುಂಪು ಎಲ್ಲೂ ತಮ್ಮ  ದನಿಯನ್ನು ಎತ್ತುತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ.




೧ರೂಪಾಯಿಗೆ ಅಕ್ಕಿ ಸಿಗುವುದರಿಂದ ಬಡವರು ಜೀವನ ಸುಧಾರಿಸುವುದೇ ಆಗಿದ್ದರೆ, ಈ ಹಿಂದೆ ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶದಲ್ಲೂ ೨ರೂಪಾಯಿಗೆ ಅಕ್ಕಿ ನೀಡಲಾಗಿತ್ತು.. ಅಂದರೆ ಅವರ ಜೀವನ ಇದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಧದಷ್ಟಾದರೂ ಸುಧಾರಿಸಿರಬೇಕಿತ್ತು. ಹಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ.. ಅದೇ ಆಂಧ್ರದ ಶ್ರಮಿಕ ವರ್ಗ ಈ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ವಲಸೆ ಏಕೆ ಬಂದರು?  ಈಗ ಕರ್ನಾಟಕದವರೇ ಸಾಕಷ್ಟು ಮಂದಿ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡಿಗಾಗಿ ವಲಸೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ, ಸರ್ಕಾರ ೩೦ ರೂಪಾಯಿಗೆ ಮೂವತ್ತು ಕೆಜಿ ಅಕ್ಕಿ ನೀಡುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಅವರೆಲ್ಲ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಊರಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತಾರ?
೬೬ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಬಹುಪಾಲು ಕರ್ನಾಟಕವನ್ನು ಆಳಿರುವ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷ ತಾನು ಬೆಳೆಸಿದ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರವನ್ನು ಬಡವನಿಗೆ ಅಕ್ಕಿ ಒದಗಿಸಿದಷ್ಟೇ ಸುಲಭವಾಗಿ ನಿರ್ಮೂಲನೆ ಮಾಡುತ್ತದೆಯೇ? ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ನಿರ್ಮೂಲನೆ ಮಾಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವಾದರೆ, ಆಹಾರ ಸರಬರಾಜು ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಭ್ರಷ್ಟಾಚರದಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಈ ಯೋಜನೆ ಬಡವನಿಗೆ ತಲುಪಿಸುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಈ ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ಘೋಷಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಅಥವಾ ಸರ್ಕಾರದ ಈ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಕಂಡಕಂಡೆಲ್ಲಾ ಹೊಗಳಿ ಜಾಗಟೆ ಬಾರಿಸುತ್ತಿರುವ ಹಿಂಬಾಲಕರೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಈ ಯೋಜನೆಯು ಪೂರ್ಣಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಬಡವನಿಗೆ ತಲುಪುವಲ್ಲಿ ಶ್ರಮಿಸುತ್ತಾರೆಯೇ? ಹಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಈ ಯೋಜನೆ ಸಾರ್ಥಕತೆಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಇದೇ ಸರ್ಕಾರದ ಕೃಪಾಪೋಷಿತ ದಲ್ಲಾಳಿಗಳ ಬೊಕ್ಕಸ ತುಂಬುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ಬಡವನ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲ.





ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಬಡವನ ಸೊರಗಿರುವ ಗಂಟಲೊಳಗೆ ಅಡಗಿ ಸೊರಗಿರುವ ದನಿ ಹೊರಬಂದು ತನ್ನ ಹಕ್ಕನ್ನು  ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ನಡುಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಕೇಳುವಂತಾಗುವುದಿಲ್ಲವೋ ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಇಂತಹ ‘ಜನಪ್ರಿಯ’ ಯೋಜನೆಗಳಿಂದ ಬರೀ ಉಳ್ಳವರು ಮತ್ತಷ್ಟು ಉಳ್ಳವರಾಗುತ್ತಾರೆಯೇ ಹೊರತು ಬಡವ ಇದ್ದಲ್ಲಿಯೇ ಇರುತ್ತಾನೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬರುವವರಿಗೂ ಭಾರತದ ಪ್ರತಿ ಪ್ರಜೆಯನ್ನೂ ತಮ್ಮ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡ ನಾಯಕರು ಆ ನಂತರ ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ತಮಗೆ ಅನುಕೂಲಸಿಂಧುವಾಗಿ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ತಮ್ಮ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿರಿಸಿಕೊಂಡು ಜನಸಾಮಾನ್ಯನ್ನು ಇದ್ದಲ್ಲಿಯೇ ಇರುವಂತೆ ಮಾಡುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ತಮ್ಮ ಹಕ್ಕನ್ನು ಕೇಳಲಾಗದೇ ಸರ್ಕಾರದ ಮುಂದೆ ಸದಾ ಮಂಡಿಯೂರಿ ಸರ್ಕಾರದ ಬಿಕ್ಷೆಗಾಗಿ ಎದುರು ನೋಡುವಂತೆ ಮಾಡಿರುವುದು ಈ ನಾಡಿನ ದುರಂತ. ತಮ್ಮಿಂದಲೇ ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ತಮ್ಮ ಹಕ್ಕನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಎತ್ತಬೇಕಾದ ದನಿಯನ್ನು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ನುಂಗಿಹಾಕಿರುವ ಈ ಪಟ್ಟಭ್ದದ್ರ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳು, ಇಂದು ಅವನ ಉದ್ಧಾರದ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇವರಿಗೆ(ಎಲ್ಲಾ ಪಕ್ಷದವರಿಗೂ ಸೇರಿಸಿ) ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಬಡವನ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಹಣ ಬಲವಿಲ್ಲದ, ಜಾತಿ ಬೆಂಬಲವಿಲ್ಲದ ಕೇವಲ ಬಡತನದ ಅನುಭವವಿರುವ ಒಬ್ಬೇ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಪಕ್ಷಗಳಿಗಿರುವ ಹೆಸರಿನ ಬೆಂಬಲದಿಂದ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲಿಲ್ಲವೇಕೆ?

ವಸಾಹತುಶಾಹಿಯ ತುಂಡಿನಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಈ ನಾಯಕರು ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿಗಳಂತೆ ಆಡುವುದೇಕೆ? ಈ ಪಕ್ಷಗಳು ಬಡವರನ್ನೇಕೆ ವಿಧಾನಪರಿಷತ್ತಿನ ಮೂಲಕ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿ, ಸರ್ಕಾರದಲ್ಲಿ  ಪ್ರಮುಖ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ನೀಡಿ ಅವರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ಆಡಳಿತ ನಡೆಸುವ ಅನುಭವ ಅವರಲ್ಲಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಾರಣವನ್ನು ಮುಂದಿಡಬಹುದು. ತನ್ನದೇ ರಾಜ್ಯದ ಆಡಳಿತವನ್ನು ನಡೆಸುವ ಅನುಭವ ಪಡೆಯಲಾಗದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೇ ‘ಬಡವನ’ನ್ನು ಇರಿಸಿ, ಅವನ ಬಡತನವನ್ನು  ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡು ಬಂದ ಖ್ಯಾತಿ ಯಾರಿಗೆ ನೀಡಬೇಕು?
ಜನರ ಬಳಿಗೇ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದರ ಬದಲು ನೂರಾರು ಕಿಲೋಮೀಟರುಗಳಿಂದ ಬಡವನನ್ನು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ತನ್ನ ಬಾಗಿಲಬಳಿ ಕರೆಸಿ ಸಾಲುಗಟ್ಟಲೇ ನಿಲ್ಲಿಸ್ಕೊಂಡು ‘ಜನತಾದರ್ಶನ’ ಎಂಬ ಕಣ್ಣೊರೆಸುವ ತಂತ್ರ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿದ್ದ ರಾಜರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಶಾಹಿ ಧೋರಣೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ?

//ಮಂಸೋರೆ









Thursday, January 24, 2013

ಸಾವಿನೆಡೆಗೊಮ್ಮೆ ಮುಖ ಮಾಡುವುದು ಹೇಡಿತನವಾ?

ಸಾವು.. ಸಾವು ಎಲ್ಲಾ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೂ ಪರಿಹಾರವಲ್ಲ ಅಂತಾರಲ್ಲ... ಸಾವು ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರವಲ್ಲವಾ? ಈಸ ಬೇಕು ಇದ್ದು ಜಯಿಸಬೇಕು. ಸಾವು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರು ಎದುರುಗೊಳ್ಳಲೇಬೇಕಾದ ಅಂತಿಮ ಘಟ್ಟವಾಗಿರುವಾಗ, ಸಾವು ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಹೇಗೆ ಪರಿಹಾರವಲ್ಲ?
ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವೂ ಹೋರಾಡಿ ಕೊನೆಗೆ ದಕ್ಕುವುದಾದರೂ ಏನು?
ನೆಮ್ಮದಿಯ ಜೀವನ?
ನಂತರ?
ಏನೂ ಇಲ್ಲ..
 ಹೋರಾಟವೇ ಜೀವನವಾ?
ಛೇ.... :(
ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಪರಿಹಾರವಾಗದಿರುವುದಕ್ಕೆ ‘ನಾನೇ’ ಕಾರಣನಾ?
‘ನನ್ನದೇ’ ಚಿಂತನೆಗಳು ಸಮಸ್ಯೆಯ ಮೂಲ ಹುಡುಕಲು ಹೊರಟರೆ ಬಹುಶಃ ಎಂದಿಗೂ ‘ನಾನು’ ಕಾರಣವಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲವೇನೋ...
ಆದರೂ ಹೋರಾಟದ ನಂತರದ ಗೆಲುವಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದಿರುವಾಗ, ಇದ್ದು ಮಾಡುವುದಾದರೂ ಏನು? ನನ್ನ ನಂಬಿದವರ ಗತಿ? ಯಾರನ್ನು ಯಾರೂ ನಂಬಿರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಅನುಭವ ಅಪ್ಪನ ಅಗಲುವಿಕೆ ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದೆಯಲ್ಲ,
ಸೋ ಯಾಕೊಮ್ಮೆ, ಸಾವಿನ ಸಂಗಾತಿಯನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು..
‘ನನ್ನಿಂದ’ ‘ನಾನು’ ಹೆಣೆದುಕೊಂಡಿರುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ನನ್ನ ಬಂಧನದೊಳಗೆ ಸಿಲುಕಿ ನಲುಗಿ ಮರುಟಿ ಹೋಗಬಹುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ನಿಚ್ಚಳವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿರುವಾಗ, ಆ ಪ್ರೀತಿಯ ಆಲಿಂಗನವನ್ನೇಕೆ ಬರಸೆಳೆದು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು...?
ಏನೇ ಯಶಸ್ಸು, ಹೆಸರು, ಹಣ ಮಾಡಿದರೂ ಅಂತ್ಯವಾದ ದೇಹದ ಮೇಲಿನ ಮೋಹ ಮಣ್ಣಾಗುವವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ತಾನೇ..? ಆ ನಂತರವೇನಿದ್ದರೂ ಅದ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ ನೆನಪುಗಳ ಮೆರವಣಿಗೆ, ಮರು ನೆನೆಯುವಿಕೆಯ ಭ್ರಮಾತ್ಮಕದ ಅಗೋಚರದೊಳಗೆ ರಮಿಸುವ ಕ್ಷಣಿಕ ಸುಖಗಳು ಮಾತ್ರವಲ್ಲವೇ...?
ಸಾಧನೆ, name n fame ಗೂ ಮೀರಿದ ಅನುಭೂತಿಗಳ ಆಯಸ್ಸಾದರೂ ಎಷ್ಟು ವರ್ಷ?
ಲೌಕಿಕ ಸಂಭಂದಗಳ ಹೆಣೆದ ಬಲೆಯ ಗಟ್ಟಿತನ ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ?
ಇಷ್ಟೇನಾ ಜೀವನ?
ಸಾವಿನೆಡೆಗೆ ಮುಖ ಮಾಡುವ ಹೇಡಿ ‘ನಾನಾದೆನಾ?’
ಆದರೂ ಒಮ್ಮೆ ಸಾವು ನೀಡಬಹುದಾದ ಶಾಶ್ವತ ಸುಖದ ಸುಪ್ಪತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲೊಮ್ಮೆ ಮಲಗಿ ಬಿಡಲೆ?
ಹಾಗಾದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಉತ್ತರ ನನಗೆ ಸಿಗುದೆಂತು..

“ಸಾವಿನೆಡೆಗೊಮ್ಮೆ ಮುಖ ಮಾಡುವುದು ಹೇಡಿತನವಾ?”

//ಮಂಸೋರೆ