ಮಂಸೋರೆ

ನೀವಿಲ್ಲದ ಈ ಒಂದು ವರ್ಷ

2011-08-25T10:19:00.000-07:00

ಪಿತಾಜಿ.. ಈಗ ನಾನು ಬ್ಲಾಗ್ ಬರೆಯುತ್ತಿರುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲ್ಲಿ ಒಂದು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ಇದೇ ಸಮಯ ಅಂದರೆ ೧೨.೨೦ ನೀವು ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿ ಮಲಗಿದ್ದಿರಿ.. ಭೌತಿಕವಾಗಿ ನೀವು ನಮ್ಮ ಜೊತೆಗಿದ್ದಿದ್ದು .. ಮುಂದೇನು ಎಂಬ ಬೃಹತ್ ಎನ್ನಬಹುದಾದ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಶ್ನೆ ನನಗೆ ಬೃಹತ್ತಾಗಿ ಕಾಡಿದ್ದಂತ ಸಮಯವದು. ಇನ್ನು ನೀವಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ,, ಮುಂದಿನ ನನ್ನ ಜಾವಾಬ್ದಾರಿ ಏನು..? ಪ್ರಶ್ನೆ.... ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿಯಷ್ಟೇ ಉಳಿದಿತ್ತು.. ಎಲ್ಲರೂ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು.. ಬಂದವರೊಂದಿಗೆ ಏನು ಮಾತಾಡೋದು.. ಮಾತಾಡಿದವರಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕರಿಗೆ ಕ್ರಿಯಾಕರ್ಮಗಳ ವಿದಿವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಪೂರೈಸಿದರೆ ಸಾಕೆಂಬ ಚಿಂತೆ. ಮನುಷ್ಯನ ದೇಹದ ಜೀವವೇ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೆಂತಹ ಕ್ರಿಯಾಕರ್ಮ ಭಾವ ನನ್ನಲ್ಲಿ. ನನಗೆ ನಿಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವ ಭಯವೂ ಇಲ್ಲ.. ನಾನೇಕೆ ತೋರಿಕೆಯ ಕ್ರಿಯಾಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನಂಬಿಕೆ ಎಂಬ ಭಯದ ಆಚರಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಬೇಕು.. ಅಂದು ನಿಮಗಾಗಿ ಸ್ಥಳ ಆಯ್ಕೆ ಮಾದುವುದಕ್ಕು ನಿಯಮ ನೀತಿ.. ದೊಡ್ಡವರ ತಲೆಗಿಂತ ಮೇಲೆ ನಿವು ಮಲಗಬಾರದಂತೆ.. ಅದು ಇದು.. ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅವರ ದೊಡ್ಡವರಿಗಿಂತ ದೂರದಲ್ಲಿ ಇರಿಸಿದ್ದು.. ಈ ದೊಡ್ಡವರ ಸಹವಾಸ ಸಾಕು ಎಂದು.

ಅಂದು ಇಡೀ ದಿನ ಶೂನ್ಯತೆ.. ಇಂದು ನನ್ನಲ್ಲಿಲ್ಲ.. ಬಹುಶಃ ಕಳೆದ ಒಂದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ನೀವಿಲ್ಲದೆ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಲು ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಅಂತ ಅನಿಸುತ್ತೆ. ಜೊತೆಗೆ ನನ್ನ ವಯಕ್ತಿಕ ವಿಚಾರವಂತಿಕೆ ಎಷ್ಟೇ ಇದ್ದರು ನನಗೆ ನೀವು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕೆಂಬ ಕಾರಣವೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ದಿನದಿಂದ ಆವರಿಸಿರುವ ಶೂನ್ಯತೆಯನ್ನು ತಕ್ಕಮಟ್ಟಿಗೆ ದೂರ ಇರಿಸಿರಬಹುದೆಂಬ ನಂಬಿಕೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ. ಆದರೆ ಈ ಒಂದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಈ ಒಂದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ನೀವಿಲ್ಲವೆಂಬ ಯೋಚನೆಯು ಯೋಚಿಸಿದಂತೆ ಬಿಡುವಾಗಿಸಿತ್ತು , ನನ್ನ ಕೆಲಸಗಳು. ಅದಕೆ ಕಾರಣ ನೀವು ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ನನ್ನದು.. ಆದರೆ ಪ್ರತಿ ಕೆಲಸದ ಆರಂಭ ಅಂತ್ಯ ನಿಮಗೆ ತಿಳಿಸುವ ಪರಿಪಾಠ ಕಳೆದೈದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಬೆಳೆದುಬಂದದ್ದರಿಂದಾಗಿ.. ಪ್ರತಿಸಲವೂ ನಿಮ್ಮ ನೆನಪು ಕಾಡುತ್ತಲೆ ಇರುತ್ತದೆ...

ಅಂದು ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಗುಣದ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ಬೇವಿನ ಗಿಡ ನೆಡುವುದರ ಮೂಲಕ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮತ್ತೆ ಜೀವಂತವಾಗಿಸಿಕೊಂಡೆ.. ಈ ಒಂದು ವರ್ಷ ಕಳೆದದ್ದರ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಮೆಚ್ಚಿನ ನೇರಳೆ ಗಿಡವನ್ನು ನೆಟ್ಟು ನಿಮ್ಮ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಈ ಗಿಡದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿದ್ದೇನೆ.. ಈ ನೆನಪುಗಳ ಗಿಡ ಮರವಾಗಿ ಸದಾ ನನ್ನ ಜೀವನಕೆ ನೆರಳಾಗುವುದು ಎಂದು ಆಶಿಸುತ್ತಾ, ನಿಮ್ಮ ಆಶೀರ್ವಾದದೊಂದಿಗೆ ಮುಂದೆ ನಾನು ಎದುರಿಸಲು ಹೊರಟಿರುವ ನನ್ನ ಕಲಿಕೆ, ಅನುಭವಗಳಿಗೆ ಸವಾಲೊಡ್ಡುವಂತಹ ಕಾರ್ಯ ಮುಂದುವರೆಸಲು ಹೊರಟಿದ್ದೇನೆ, ನೀವು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಸದಾ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಇರುವಿರಿ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ಮಗ..

ಮಂಜು-ಬಾಬು-ನಾನ್ನ

ಮಂಸೋರೆ.

ನಿಮ್ಮ ಕುರಿತೊಂದು ಕವನ ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರಿಂದ

2011-08-24T04:13:00.000-07:00

ಪಿತಾಜಿ ಇದು ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಮೆಚ್ಚಿನ ಸ್ಥಳವಾದ ವಿಧ್ಯಾಪೀಠದಲ್ಲಿ ಬರೆಯುತ್ತಿರುವ ಬ್ಲಾಗ್ ಇದು.. ಇದು ನಿಮಗೆಷ್ಟು ಇಷ್ಟವಾದ ಸ್ಥಳವಾಗಿತ್ತೋ ಹಾಗೇ ನನಗೆ ಈಗಿದು ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯ ಸ್ಥಳವಾಗಿದೆ. ಕಾರಣ ಇಂದಿಗೆ ಒಂದು ವರ್ಷವಾಯಿತು ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಉಸಿರನ್ನು ಇಲ್ಲಿನ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿಸಿ. ನಿಮ್ಮ ಭೌತಿಕ ದೇಹ ನಮ್ಮ ’ಆ’ ಊರಿಗೆ ಹೋದರು ನಿಮ್ಮ ಉಸಿರು ಇಲ್ಲಿನ ಪ್ರತಿ ಕಣದಲೂ ಲೀನವಾಗಿದೆ. ನಿಮಗೆ ನಿಮ್ಮ ಹುಟ್ಟಿದ ಊರಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಆತ್ಮೀಯರು ಇರುವಂತ ಸ್ಥಳವಿದು.

ನಿಮ್ಮ ಜೀವನದ ೩೩ ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದಂತ ಸ್ಥಳವಿದು. ಹಾಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿನ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೂ ನಿಮಗೆ ಅಷ್ಟೇ ಆತ್ಮೀಯವಾದ ಒಡನಾಟ ಇಲ್ಲಿದೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಜನಗಳ ಮನದಲ್ಲಿ ನಿಮಗಿರುವ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರಾದ ಮದಿರೆಪ್ಪನವರು ತಾವೇ ಸ್ವತಃ ರಚಿಸಿ ವಾಚಿಸಿದ ಈ ಕವನ ಸಾಕ್ಷಿ.

ನನ್ನ ನಿಮ್ಮ ಕೊನೆಯ ಸಂಭಾಷಣೆ

2011-08-23T11:00:00.000-07:00

ಪಿತಾಜಿ ಇದು ನಾನು ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ನಡೆಸಿದ ಕೊನೆಯ ಸಂಭಾಷಣೆ.. ಈ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನೀವು ಬಹುತೇಕ ವಾಸ್ತವದ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಮರೆತು ನಿಮ್ಮದೆ ನೆನಪಿನ ಸುಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋಗಿದ್ದಿರಿ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಾಗ್ಲೇ ನನಗೆ ಡಾಕ್ಟರ್ ಮುಂದಿನ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿದ್ದರು.. ಆ ದುರ್ಬಲ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಶೇಖರಿಸಲು ನಾನು ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಕೊನೆಯ ಧ್ವನಿ ಮುದ್ರಿಕೆ ಇದು..... ಅಂದು ನನ್ನ ಧ್ವನಿ ಕಂಪಿಸಿದ್ದು ನಾನು ಹೇಗೆ ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯ.

ಪಿತಾಜಿ ನೀವು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡಿ ಇಂದಿಗೆ ಒಂದು ವರ್ಷ

2011-08-22T10:41:00.000-07:00

ಪಿತಾಜಿ ದಿನಾಂಕದ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಇಂದು.. ವಾರದ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ನಿನ್ನೆಗೆ ನೀವು ನನ್ನ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡಿ ಒಂದು ವರ್ಷವಾಯಿತು... ಅಂದು ಭಾನುವಾರ ೨೨ ರ ಆಗಸ್ಟ್ ನೀವು ನನ್ನನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ ಅಕ್ಕ ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಮೊಮ್ಮಗ ಬಾಬು ಸೋಮ , ಪರಿಚಯದ ಸರೋಜಮ್ಮನವರನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರನ್ನು, ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದ್ದು. ಎಲ್ಲರನ್ನು ಕಳಿಸಿದ ನಂತರ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ವಿಸಿಟಿಂಗ್ ಟೈಮಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದದ್ದು ನಾನೊಬ್ಬನೆ.. ಇವತ್ತಿಗೂ ನನಗರ್ಥವಾಗದಿರುವಂತದ್ದು ನೀವೇಕೆ ನನ್ನನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಕಳಿಸಿದ್ರಿ.. ಬಹುಶಃ ಜೀವನ ಪೂರ್ತಿ ನನಗೆ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಸಿಗಲಾರದೇನೋ..

ನೀವು ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಿ ಆಗಲೇ ಒಂದು ವರ್ಷವಾಯಿತಾ ಎಂಬ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಒಂದೆಡೆಯಾದರೆ... ನೀವು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನು ಈಡೇರಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕೊರಗು ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಲೆ ಇದೆ. ಈ ಒಂದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಲಲೇ ಬೇಕಾದ ಅದೆಷ್ಟೋ ಖುಷಿಯ ವಿಷಯಗಳು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಇವೆ. ನೀವಿಲ್ಲದ ಕೊರತೆಯನ್ನು ನಾನು ಅನಿಲ್ ಸರ್ ಹತ್ರ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದರ ಮೂಲಕ ಒಂದಷ್ಟು ನೀಗಿಸಿಕೊಂಡಿರುವೆನಾದರು.. ನೀವಿಲ್ಲದ ಕೊರತೆ ಕಾಡುತ್ತಲೆ ಇರುವುದು ಅಷ್ಟೇ ಸತ್ಯ.

ನಾನು ನಿಮಗೆ ಮಾತು ಕೊಟ್ಟಂತೆ ಈ ಒಂದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ನಾನು ನನ್ನ ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡಲಾಗಲಿಲ್ಲ.. ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿಬಿಡಿ.

ಮತ್ತದೇ ನಿರೀಕ್ಷೆ ,

2011-05-18T23:46:00.000-07:00

ಪಡೆದೆನೆ..?

ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.. ಆದರೆ

ಅಂದು ನೀ ಬಂದು

ನನ್ನ ಸನಿಹದಲ್ಲಿ ಕುಂತಾಗ

ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳ

ಹುಡುಕಾಟ

ಅಂತ್ಯವಾಗಲಿದೆಯೋ ಎಂಬ

ಆಸೆ ಮನದಲಿ ಚಿಗುರೊಡೆಯಿತು.

ಮನಸ್ಸೆಂಬ ಮರ್ಕಟದ

ಬೇಲಿಯೊಳಗೆ

ಸಿಲುಕುಬಾರದೆಂಬ ನಿಲುವಿಗೆ

ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ,

ನಿನ್ನ ಕಂಡ

ಆ ದಿನದಿಂದ

ಮರೆಯಲೆತ್ನಿಸಿದರೂ

ಮರೆಯಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎನಗೆ.

ನಿ ಎನ್ನ ಸ್ನೇಹದ

ಹಸ್ತವ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದಾಗೆಲ್ಲ

ನಿರ್ಧರಿಸುವೆ

ಮತ್ತೆಂದು ತೊಂದರೆ ಕೊಡಬಾರದೆಂದು,

ಮರು ಘಳಿಗೆಗೆ

ನಿನ್ನೊಲುಮೆಯ ಪಡೆಯಲು

ಹಾತೊರೆಯುತ್ತದೆ,

ಸ್ನೇಹದ ಹಸ್ತವ ನಿನ್ನೆಡೆಗೆ ಚಾಚುತ್ತೇನೆ.

ಮತ್ತದೇ ನಿರೀಕ್ಷೆ ,ಕಾತರದೊಂದಿಗೆ

ನಿನ್ನಯ

ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ.

ಮಂಸೋರೆ.

ಇಂದು ನನ್ನ ಜನ್ಮದಿನ. ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮರೆಯಲಾಗದ ದಿನ.

2011-04-29T19:55:00.000-07:00

ಬದುಕು ಜಟಕಾ ಬಂದಿ ವಿಧಿ ಅದರ ಸಾಹೇಬ...
ಆ ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಈ ಹಾಡೇ ಕೇಳಿಸಬೇಕೆಂದು ನನಗೆ ಅನಿಸಿದ್ದೇಕೆ????

ಇಂದು ಏಪ್ರಿಲ್ ೩೦

ಪಿತಾಜಿ...
ಹೋದ ವರ್ಷ ಇದೇ ದಿನ.. ಬೆಳ್ಬೆಳ್ಗೇನೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿ ವಿಶ್ ಮಾಡಿದ್ರಿ... ಜೊತೆಗೆ ನಾನು ಹೇಳಿದಂತೆ.. ೧೦.೪೫ ಗು ಕಾಲ್ ಮಾಡಿ ವಿಶ್ ಮಾಡಿದ್ರಿ... happy birthday sir.. ಅಂತ.. ಜೊತೆಗೆ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕು ಹೋಗ್ಬಾ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ರಿ... ನನಗೆ ದೇವಸ್ಥಾನ ಅಂದ್ರೆ ಇಷ್ಟ ಆಗೋದಿಲ್ಲ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿದ್ರು ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಮಾಡ್ಕೊಂಡ್ರಿ... ಆದ್ರೆ ನಾನು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ.. ಜೊತೆಗೆ ಹೋದ ವರ್ಷ ನಾನು ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕ್ಕೊಂಡಿದ್ದ ಸುಳಿ ಕೂಡ ನನಗೆ ಹೋಗಲು ಬಿಡಲಿಲ್ಲವೆನೋ ನೆನಪಿಲ್ಲ.

ಹೋದ ವರ್ಷ ಅಂತಲ್ಲ ನಾನು ಮೊಬೈಲ್ ತಗೊಂದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ವರ್ಷವೂ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ನಾನು ನನ್ನ birthday celebrate ಮಾಡ್ಕೊಳ್ದಿದ್ರು.. ನೀವು ಮಾತ್ರ ತಪ್ಪದೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿ ವಿಶ್ ಮಾಡ್ತಿದ್ರಿ.
ಕಳೆದ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನಾನು ನನ್ನ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನವನ್ನು ಸೆಲೆಬ್ರೇಟ್ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಲೋದು ಬಿಟ್ಟಿದ್ರುನು.. ನೀವ್ ವಿಶ್ ಮಾಡೋವರೆಗು ಕಾಯ್ತಿದ್ನೆ ಹೊರತು ನನಗೆ ನಾನು ದೊಡ್ದವನಾಗಿದ್ದೀನಿ ನನ್ನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸೀರಿಯಸ್ ಆಗಿ ಯೋಚನೆ ಮಾಡ್ಬೇಕು ಅಂತ ಅನಿಸಿದ್ದೇ ಇಲ್ಲ..
ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ನೀವು.. ನೀವು ಯಾವತ್ತು ನನಗೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ಟೆನ್ಷನ್ ಕೊದಲೇ ಇಲ್ಲ..
ಎಲ್ಲವನ್ನು ನಿವೆ ನಿಭಾಯಿಸ್ತಿದ್ರಿ.. ಜೊತೆಗೆ ನನಗೆ ಏನೇ ಕಷ್ಟ ಬಂದ್ರು.. ನೀನ್ಯಾಕೆ ತಲೆಕೆಡಿಸ್ಕೊಳ್ತೀಯಾ ನಾನಿದೀನಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳ್ತಿದ್ರಿ.. ಜೊತೆಗೆ ನನ್ನೆಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಬ್ಯಾಕ್ ಬೋನ್ ಆಗಿ.. ನಾನು ನನ್ನದೆ ಆದ ಕನಸುಗಳ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಗುರಿಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟಲು ಸಹಕರಿಸುತ್ತಿದ್ರಿ.
೨೦೦೪ ರಿಂದ ಸತತವಾಗಿ ೨೦೧೦ ರವರೆಗೆ ನಾನಾಗಿ ಫೋನ್ ಸ್ವಿಚ್ ಆಫ್ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ನಿಮಗೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡ್ದಾಗ ಸಿಗದಿದ್ದ ಹೊರತು ನೀವೆಂದೂ ನನಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡೋದನ್ನ ತಪ್ಪಿಸಲಿಲ್ಲ. ನೀವು ಹಿಂದೆಲ್ಲಾ ಹಾಸ್ಪಿಟಲ್ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗ ಕೂಡ.. ನಾನು ಬರೋದು ಸ್ವಲ್ಪ ತಡ ಆದ್ರು ಸಿಡುಕ್ತಿದ್ರಿ.. ಆದ್ರೆ ಈಬಾರಿ ಅದೇನೂ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ.. ನಾನು ಬಂದಾಗಲು ಊರಿಗೆ ಹೊರ‍ಡೋಣ ಅಂತಿದ್ರಿ.. ಅಥವ ನಿನ್ನ ಕೆಲಸಗಳು ಏನಾದ್ರು ಇದ್ರೆ ನೋಡ್ಕೋಹೋಗು ನಾನು ಆರಾಮಾಗಿದ್ದೀನಿ ಅಂತಲೇ ಹೇಳಿದ್ರಿ. ಮೊದಲೆಲ್ಲ ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದಾಗ ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕೂತ್ಕೋ ಅಂತಿದ್ದೋರು ಈಬಾರಿ ಹೋಗು ಹೊರಟೋಗು ಅಂತ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಕಳಿಸ್ಬಿಟ್ರಿ.. ಅದರಲ್ಲು ನನಗೆ ಈಗಲು ಕಾಡುತ್ತಿರುವ ಘಟನೆ ಹಾಸ್ಪಿಟಲ್ನಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯಬಾರಿ ನನ್ನನ್ನು ನಾನಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿ ಮಾತಾಡಿಸಿದ ದಿನವಂತೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ನಿಮ್ಮ ಮೊಮ್ಮಗನೊಂದಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದ್ರಿ.. ಕಂಚೇಪಲ್ಲಿಯ ಸರೋಜಮ್ಮನವರೊಂದಿಗೆ ಕೂಡ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದ್ರಿ.. ಅವರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಒಳಬಂದಾಗ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡದೆ ನನ್ನನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಕಳಿಸಿದ್ದೇಕೆ? ನಿಮ್ಮ ಪಥ್ಯದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ತುಂಬ ಕ್ರೂರವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಂಡೆ ಅಂತಲಾ? ಅಥವ ನಿಮಗೆ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ನಿಮಗೆ ಟ್ರೀಟ್ಮೆಂಟ್ ಕೊಡಿಸದೆ ಉದಾಸೀನ ಮಾಡಿದೆ ಅಂತಲಾ? ಯಾಕೆ? ನನಗೆ ನನ್ನ ಜೀವನದ ಕೊನೆ ಕ್ಷಣದವರೆಗೂ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.
ಅದರ ಮಾರನೆಯ ದಿನ ನಿವು ನನ್ನನ್ನು ಇನ್ಯಾರೊ ಎಂಬಂತೆ ಗುರುತಿಸಿ ಮಾತಾಡಿಸಿದ್ದನ್ನು ರೆಕಾರ್ಡ್ ಮಾಡ್ಕೊಂಡಿರೊದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಪ್ರತಿ ಸಲವೂ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ನನಗೆ ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.
ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಆರೊಗ್ಯ ಹದಗೆಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಂದಿನಿಂದ ನನಗೆ ಪ್ರೇರಕರಾಗಿ, ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಿ, ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿಯಾಗಿ, ಗುರುವಾಗಿ... ಒಟ್ಟಾರೆ ನನಗೆ ನನ್ನ ಎಲ್ಲವೂ ಆಗಿ ನನಗಾಗಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮುಡುಪಿಟ್ಟುಕೊಂಡ್ರಿ.. ಆದ್ರೆ ಯಾವತ್ತು ನನ್ನನ್ನು ನಿಮಗೆ ಬೇಕಾದಮ್ತೆ ಬದಲಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ.. ನನ್ನ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ನೀರು ಹಾಕಿ ಬೆಳೆಸುವುದರಲ್ಲೇ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿಕೊಂಡ್ರಿ.. ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಮಗನಾಗಿ ನಾನು ನಿಮಗಾಗಿ ಏನೂ ಮಾಡಲಾಗಲಿಲ್ಲ.. ನನ್ನ ಕನಸುಗಳು ನನಸಾಗುವ ಮೊದಲೆ ನೀವು ನನ್ನ್ನಿಂದ ದೂರ ಹೋಗ್ಬಿಟ್ರಿ.. ನೀವು ತೀರಿಕೊಂಡ ದಿನ ಅತ್ತಾಗ ನನ್ನೆದುರಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ಭೌತಿಕ ದೇಹ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಯಿತು.. ಹಾಗೆ ನನ್ನೊಳಗಿನ ನಿಮ್ಮ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಹೀಗೆ ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡರೆ ನನ್ನೊಳಗಿನ ನೆನಪುಗಳು ದೂರವಾಗುತ್ತೇನೋ ಎಂಬ ಭಯದಿಂದಾಗಿ ಇಷ್ಟು ದಿನ ಇಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಲು ಹಿಂದೇಟೂ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದೆ.
ಆದರೆ ಇಂದೇಕೋ ಹಾಗೆ ಅನಿಸದೆ.. ನಿಮ್ಮ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸುತ್ತಾ ಹೋದಷ್ಟು ನಿಮ್ಮ ನೆನಪುಗಳು ಇನ್ನೂ ಆಳವಾಗಿ ನನ್ನೊಳಗೆ ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ ಅಂತನಿಸುತ್ತಿದೆ.
ನನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ನೀವಾಗಿರುವಾಗ ನಿಮ್ಮ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಇದಿಷ್ಟರಲ್ಲೇ ದಾಖಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ.
ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನೀವು ನನ್ನೊಂದಿಗೇ ಇದೀರಿ ಅನ್ನೋದು ಒಂದೆರೆಡು ಘಟನೆಗಳ ಮೂಲಕ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ನೆನಪುಗಳೊಂದಿಗೆ ನಿಮಗೆ ನಾನು ಮಾತು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಈಡೇರಿಸಲು ನಿಮ್ಮ ಆಶಿರ್ವಾದ ಬೇಡುತ್ತಾ ನನ್ನ ಜನ್ಮದಿನದ ಈ ದಿನವನ್ನು ಆರಂಭಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ನಿಮ್ಮ ಮಗ
ಬಾಬು- ಮಂಜುನಾಥ್- ನಾನ್ನ

ಯ್ಯಾರ್ಯಾರ ನೆನೆಯಲಿ.. ಎಂದರೋ ಮಹಾನುಭಾವುಲು, ಅಂದರಿಕಿ ವಂದನಮುಲು...

2010-05-05T11:56:00.000-07:00

ನನ್ನ ಸೋಮಾರಿತನದಿಂದಾಗಿ ಈ ಬ್ಲಾಗ್ ಬರೆಯಲು ಇಷ್ಟು ದಿನಗಳು ಬೇಕಾಯಿತು...

ಅದು ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮರೆಯಲಾಗದ , ಮರೆಯಲು ಸಾದ್ಯವೇ ಇಲ್ಲದ ಸಂತೋಷದ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸಲು ಇಷ್ಟು ದೀರ್ಘ ಸಮಯ ಬೇಕಾಯಿತು..

ಡಿಸೆಂಬರ್ ೧೩ ನನ್ನ ಜೀವನದ ಮರೆಯಲಾಗದ ಅತ್ಯಮೂಲ್ಯದ ದಿನ. ನನ್ನ ಮೊದಲ ಮತ್ತು ಏಕವ್ಯಕ್ತಿಯ ಕಲಾ ಪ್ರದರ್ಶನದ ದಿನ.. ಹೌದು ಮೊದಲನೆಯದು ಯಾಕೆಂದರೆ.. ನನ್ನ ಅಕಾಡೆಮಿಕ್ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಜೀವನದ ನಂತರ ವೃತ್ತಿಪರ ಕಲಾವಿದನಾದ ಮೇಲೆ ನಾನು ಮಾಡಿದ ಮೊದಲ ಕಲಾಪ್ರದರ್ಶನ ಅದೂ ಏಕವ್ಯಕ್ತಿ, ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ... ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ಮಧ್ಯೆ..

ಬಾಷ್ ಅನುದಾನ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದಾಗ ಇದ್ದ ಖುಷಿ ಪ್ರದರ್ಶನದ ದಿನಾಂಕ ನಿಗದಿ ಮಾಡಿ ಆ ದಿನ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಭಯ ಹೆಚ್ಚಾಗತೊಡಗಿತು. ಕಾರಣ ನಾನು ಮಾಡಲು ಹೊರಟಿದ್ದ ಪ್ರದರ್ಶನ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗು ನಾನು ಯಾವತ್ತು ಕಂಡಿರದಿದ್ದ ಅನುಭವವಿಲ್ಲದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಕಲಾಪ್ರದರ್ಶನ. ಅದು ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಬಳಿ ..

ಪ್ರಶಾಂತ್, ವೆಂಕಟೇಶ್, ರ ಸಹಕಾರ ಮತ್ತು ಅನಿಲ್ ಸರ್ ಪ್ರತಿದಿನ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯ. ಅಪ್ಪ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರತಿದಿನದ ಫೋನ್ ಕಾಲ್ .. ಇಷ್ಟು ಒಟ್ಟಾರೆ ನನಗಿದ್ದ ಸಾಥ್. ಇವೆಲ್ಲದರ ಜೊತೆಗೆ ಬಿಬಿಎಂಪಿಯವರು ತುಂಬಾ ಸತಾಯಿಸದೆ.. ಕೊನೆ ಘಳಿಗೆ ಅಂದರೆ ಭಾನುವಾರ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಶುಕ್ರವಾರ ರಾತ್ರಿ ೯.೩೦ ಕ್ಕೆ ಅನುಮತಿ ಪತ್ರ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು. ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಟು ಛೀಫ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಬಿಟಿ.ರಮೇಶ್ ಸರ್.... ಇದಕ್ಕು ಮೊದಲು ನಾನು ಬಯಸಿದ್ದ ರೀತಿಯಲ್ಲೇ ನನಗೆ ಕಟೌಟ್ ಬರೆದು ಕೊಟ್ಟ ರಾಜ್ ಕಮಲ್ ಆರ್ಟ್ಸ್.. ಚಿನ್ನಪ್ಪ ನವರನ್ನು ಹೇಗೆ ಮರೆಯಲು ಸಾದ್ಯ?

ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಡಿಜಿಟಲ್ ಕಟೌಟ್ ರೆಡಿ ಆಗಿದ್ದು ಶನಿವಾರ.

ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಶನಿವಾರ ಸಂಜೆಯಿಂದಲೇ ಜೊತೆಯಾದ ಮಾವ ಸೋಮ ಮತ್ತು ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಹರಿ, ಗಿರಿ ರಾತ್ರಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ಕನಕ, ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬಂದ ಲಕ್ಷ್ಮಿನಾರಾಯಣ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಇದ್ರು...

ಹರಿ ಕಾರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಮೆಟೀರಿಯಲ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಫಿಕ್ಸ್ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿದಾಗ ರಾತ್ರಿ ಮುಗಿದು ಮುಂಜಾನೆ ಮೂರು ಘಂಟೆ ಆಗಿತ್ತು.

ಬೆಳಗ್ಗೆ ಆರುಘಂಟೆಗೆ ಹೋಗಿ ವಿಡೀಯೋ ಡಾಕ್ಯುಮೆಂಟೇಶನ್ ಮಾಡಲು ತೊಡಗಿದ ನನಗೆ ನನ್ನ ಆ ಪ್ರದರ್ಶನ ಅಷ್ಟು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ನನಗೆ ನನ್ನದೇ ಆದ ಒಂದು ಐಡೆಂಟಿಟಿ ಕೊಡುತ್ತದೆಂದು.

ನನ್ನ ಪ್ರದರ್ಶನದ ಮೊದಲ ವೀಕ್ಷಕರು ಅನಿಲ್ ಮತ್ತು ಸುರೇಖಾ... ಬೆಳಗ್ಗೆ ಏಳು ಘಂಟೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದರು.

ಅಲ್ಲಿಗೆ ನನ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಅಳುಕೆಲ್ಲಾ ಮಾಯವಾಗಿ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ನೂರ್ಮಡಿಯಾಯ್ತು

ಮುಂದೆ ನಡೆದಿದ್ದಲ್ಲ ನನ್ನ ಆರು ತಿಂಗಳ ಕನಸಿನ ಸಾಕಾರ.. ಬಂದು ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿದ ಮಿತ್ರರು.. ಬಂಧುಗಳು.. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸದಾ ಋಣಿ.

ಆತ್ಮೀಯ ಹಾಗು ನನ್ನ ಕಲಾ ವ್ಯಾಸಂಗದ ಅವದಿಯ ಪ್ರಾರಂಭದಿಂದಲೂ ನನಗೆ ಸ್ಕೆಚಿಂಗ್ ಗುರು, ಸಹಪಾಠಿ, ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕ ನಂಜುಂಡ ಬೆಳಗ್ಗೆನೆ ಬಂದಿದ್ದು, ಅಪ್ಪ ಬರಬೇಕೆಂದು ತುಂಬಾ ಆಶಿಸಿದ್ದರು ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದ ಬರಲಾಗದ್ದು ಬೇಸರವಾದರು ಅಮ್ಮ ಹೇಮಕ್ಕ ಬಂದಿದ್ದು ಆ ಬೇಸರವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮರೆಸಿತು.

ಮದ್ಯಾಹ್ನದ ವೇಳೆಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ಸಂಪದ ಮಿತ್ರರೊಂದಿಗೆ ಕಳೆದ ಕ್ಷಣಗಳು ಯಾವತ್ತೂ ನೆನೆಯುವಂತಹುದು. ಅಲ್ಲಿ ಶಿವು ಮತ್ತು ಸವಿತ ಮಾಡಿದ ಚುಟುಕು ಸಂದರ್ಶನ

ನನ್ನ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಮತ್ತು ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಸಹಕರಿಸಿದ, ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿದ, ಎಲ್ಲಾ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗು ನಾನು ಸದಾ ಋಣಿ. ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನನಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ, ಸ್ಪೂರ್ತಿ, ಧೈರ್ಯ, ಜೊತೆಗೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದೆ.

ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಸಹಕಾರ ಹೀಗೆ ಇರಲೆಂದು ಆಶಿಸುತ್ತೇನೆ.

ನನ್ನ ಪ್ರದರ್ಶನ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಕುರಿತಾಗಿ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದ ಲೇಖನಗಳು...

ಹಿಂದು ಮೆಟ್ರೋ ಪ್ಲಸ್ ನಲ್ಲಿ

Drawing on the lines

Having enjoyed painting signboards and hoardings, Manjunath now has a Robert Bosch grant. NIKHIL VARMA finds the youngster involved in a whole lot of creative efforts

F rom painting signboards (being clueless about a career to choose) to bagging the prestigious Robert Bosch Art Grant, 25-year-old Manjunath has made a historical journey. Today, Manjunath is also involved in the BBMP's mega project of painting murals on walls to beautify the city.

Sketchy life

After completing his PUC, Manjunath began helping his brother at work, painting signboards. “There was no pressing financial constraint that forced us to take up the job. I used to enjoy painting hoardings. In the course of these assignments, I decided that studying art would help me in showcasing the tribulations that people face in their everyday life. I decided to enrol for fine arts in college.”

That decision shocked his parents and they tried their best to dissuade him. “My parents wanted me to stick to a conventional career as they were not very sure that fine arts would provide a steady income. I managed to convince them and enrolled at the Chetan College of Fine Arts in the city.”

“In the course of my assignments, I had to present a series of live sketches. I decided to complete these sketches at the City Railway Station at Majestic.”

“Over a period of time, I got hooked to making live sketches of commuters using the trains, the scenes that unfold at the station when a train arrives, the waiting passengers etc. Many people were impressed and asked me to create their portraits. I used to spend most of my evenings at Majestic drawing these sketches.”

The long hours he spent at the station has also landed him in some tight spots. “Once, at two in the night, some policeman grew suspicious and took me to the police station. Once I explained my hobby, one of the officers asked me to draw a portrait and let me go immediately.”

Art for the common man

After graduating, Manjunath took up the post graduate programme at the Karnataka Chitrakala Parishath. “The programme at the Parishath was excellent. It has the best teachers in art and also has a massive collection of literature on paintings and sculptures. It has helped enhance my understanding of the subject.”

With the monetary benefits of the Robert Bosch grant, awarded in recognition of the contribution of young and upcoming talents in the various fields of fine arts, he aims at bringing art to the common man. “The common man involved in his day-to-day pursuits plays a key role in many of my paintings. I feel that it is important that art is not restricted to big art galleries. I plan to exhibit these paintings at key points in the Majestic area. I hope that this will bring art closer to the common man and help evince interest in the fine arts.”

Apart from painting, Manjunath is also interested in making a documentary film on the Gowribidanoor incident of 1930, where police had gunned down nearly 32 people involved in the national movement. He contends,

“Some aspects of the freedom struggle have not been documented well. I plan to create more awareness about the incident.”

He is also interested in photography and says that the photograph is an evolution of painting. “Creative people are the best equipped to frame a shot. The only advantage that the painter holds is that he could easily blank out undesirable elements. That is more taxing for a photographer.”

http://www.bangaloremirror.com/index.aspx?Page=article&sectname=Entertainment%20-%20Etc&sectid=31&contentid=20100426201004262058177963ab9bb9f

http://www.hindu.com/mp/2009/12/19/stories/2009121951360800.htm

ಬೆಂಗಳೂರು ಮಿರರ್...

Dreams on the Skywalk

From painting signboards to fund his education to sketching late night at Majestic for practice, Manjunath has done it all. Last year’s recipient of the Robert Bosch Art Grant, Manjunath has since evolved as an artist and is bubbling with ideas for the future

Jayanthi Madhukar

Posted On Monday, April 26, 2010 at 08:58:17 PM

Background
I started out by helping my brother at his signboard shop after I finished PUC. This spurred me to enroll at the Chetan College of Fine Arts. My family, including my father who worked as an attendor in the government, was initially skeptical but I managed to convince them otherwise. I started working after college hours as a signboard artist and whenever my shift finished, I would go to Majestic area to do live sketching of people. I have sketched at Majestic for five years. Later, I did my post graduation at Chitra Kala Parishad. This was an incredible experience for me because for the first time I came to understand the terms — visual arts, installations, video art etc.

Encounters
Once, two police constables got suspicious as I was sketching in Majestic in the wee hours of morning. They took me to the police station where a sub inspector questioned me. Later he asked me to sketch his portrait. He was so pleased with the sketch that he sent me back after giving me coffee. Also, once when I was walking in the underpass to the railway station, I found that my wallet had been pick pocketed. I was dejected as the wallet had my bus pass, ID card and important contact numbers. A boy who worked there as a labourer asked me why I wasn’t sketching as usual. When I told him, he asked me not to lodge a police complaint and ran away. Within half an hour, he came back with my wallet — all its contents intact. The pickpocketeers in the area soon became my friends and would regularly buy me tea or coffee. In return, I would do their sketches. There are good Samaritans everywhere.

The Project
I used to sit down at the skywalk near Santosh Theatre and do my sketches. I would see the massive cutouts of the Kannada heroes and think how the ordinary people who have worked in the vicinity for years react on seeing their pictures as huge cutouts. This sparked my idea of doing a show at Majestic for the people there in their neighbourhood. Take them to a gallery and they would be too nervous to talk but at Majestic, they would be bindaas. With the grant money, I applied for all necessary permissions and painted four vendors who have been working there for years. I put up my paintings on the skywalk as well as a huge banner about 8’ X 104’ along the skywalk. I have recorded their reactions on seeing these works. This was shown in my first art show but I have given a copy each to the ‘models’ as well, so that they can cherish their moment of fame.

Future
Now, I am more confident. I have big plans. My friends and I have published a book in Kannada, which is a compilation of articles from eminent artists who talk about the various milestones in the history of Karnataka art. I want to start an open source website for arts.

ನೀನು

2010-05-03T04:36:00.000-07:00

ಮನಸಿನ ಮೌನದ ಹಾದಿಗೆ

ಮಾತಿನ ಜೊತೆಯಾದೆ ನೀನು..

ಪದವರಿಯದ ಅಕ್ಷರಗಳಿಗೆ

ವಾಕ್ಯವಾದೆ ನೀನು..

ನನ್ನೊಳಗೆ ನಾನರಿಯದ ಪ್ರೀತಿಯ

ಕನ್ನಡಿಯೊಳಗೆ

ಪ್ರತಿಫಲಿಸಿದೆ ನೀನು..

ನಾ ಕೂಗದ ದನಿಗೆ

ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಯಾದೆ ನೀನು..

ನಿನಗಾಗಿ ಬರೆಯದ

ಕವನಗಳಿಗೆ ಕ್ಲೀಷೆಯಾದೆ ನೀನು..

ನಾ ಬಯಸದ ಸನಿಹಕೆ

ಬಿಸಿಯಪ್ಪುಗೆಯ

ಸವಿ ನೀಡಿದ್ದು ನೀನು..

ಈಗ

ನಾ ಬಯಸಿದರೂ

ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ನಿನ್ನ ಪಯಣಕೆ

ಹೊರಟು ನಿಂತಿರುವೆ ನೀನು....

ಮಂಸೋರೆ.

ಮೆಟ್ರೋ ಬ್ಯಾಂಗಲೂರಿಗೆ ಹೊಸ cultural identity "ಬೆಂಗಳೂರು"

2010-04-29T12:00:00.000-07:00

ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ’ಬೆಂಗಳೂರು’ ಎಂದು ’ನಾಮಕರಣ" ಮಾಡಿ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಘೋಷಿಸಲಾಯಿತು.

ಈ ಮೇಲಿನ ವಾಕ್ಯವನ್ನೇ ನಾನು ಇಲ್ಲಿನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಬಳಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಬ್ಯಾಂಗ್ಲೂರು ಇನ್ಮುಂದೆ ಬೆಂಗಳೂರು...

ಇದೇ ಮಾತನ್ನು ನನ್ನ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಬೆಂಗ್ಳೂರು ಇನ್ಮುಂದೆ ಬೆಂಗಳೂರು ಎಂದು....

ಇಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರು ಎಂಬ ಪದ ಮೂರು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಅರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು..

ಒಂದು ಸರ್ಕಾರದ ಅಧಿಕೃತ ದೃಷ್ಠಿಕೋನ...

ಇನ್ನೆರೆಡು ಸಮಯ, ಸಂಧರ್ಭ ಮತ್ತು ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ಆದರಿಸಿ ಹೆಸರನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸುವುದು..

ನಗರ ಒಂದೇ ಆದರು ಮೂರು ವಿಭಿನ್ನ ಉಚ್ಚರಣೆ ಪಡೆದಂತೆ ನಗರವು ಮೂರು ವಿಭಿನ್ನ ಸ್ಥರಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ವಿಭಿನ್ನ ಸ್ವರೂಪಗಳನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಸರ್ಕಾರವು ತನ್ನ ಅಧಿಕೃತ ಅಧಿಕಾರಿಯುತ ವ್ಯಾಪ್ತಿಗೆ ಬರುವ ಬೆಂಗಳೂರನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು textನ್ಡ ಕಡತಗಳ ಮೂಲಕ.

ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಬಳಿ ನಾನು ಗುರುತಿಸುವ ಬ್ಯಾಂಗ್ಲೂರು ನಮ್ಮ ದೈನಿಂದಿಕ ಜೀವನದ ಜೊತೆ ಬೆರೆತಿರುವ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಪ್ರಭಾವದೊಂದಿಗೆ ಬಂದಿರುವ ನಗರೀಕರಣ್ದದ ಪ್ರಭಾವದ ಬೆಂಗಳೂರನ್ನು.

ನನ್ನ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸುವ ಬೆಂಗ್ಳೂರು ನಗರದ ದೈನಿಂದಿಕ ಜೀವನವಲ್ಲದ, ಯಾವತ್ತೋ ಒಮ್ಮೆ ಅಥವ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ವಿಸಿಟಿಂಗ್ ಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಬದಲಾಗದ ಹಳ್ಳಿಗರಿಗೆ ಅಕಾಡೆಮಿಕ್ textಆಡು ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಪರಿವರ್ತವಾಗುವ ಉಚ್ಚಾರಣೆ ಮತ್ತು ಕಲ್ಪನೆಯ ಬೆಂಗ್ಳೂರು.

ಬ್ಯಾಂಗ್ಲೂರು ಬೆಂಗಳೂರು ಆಗಬೇಕೆಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದಾಗ ಅದಕ್ಕೆ ಸಾಹಿತಿ ಯು.ಆರ್. ಅನಂತಮೂರ್ತಿ ಯವರು ದನಿಗೂಡಿಸಿದ್ದರು... ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಆಶೀಶ್ ನಂದಿಯವರು ತಮ್ಮ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಆಕ್ಷೇಪಿಸಿ.. ಮಹಾನಗರಗಳ ಹೆಸರನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವುದರಿಂದ ಆಗಬಹುದಾದ ಸ್ಥಿತ್ಯಂತರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸಿದ್ದಾರೆ*.

ಹೀಗೆ ಮಹಾನಗರ ಹೆಸರಿನ ಮೂಲಕ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿನ ಸ್ಥಿತ್ಯಂತರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸುವಾಗ ನನಗೆ ಆಸಕ್ತಿಯಾಗಿ ಕಾಣುವುದು ಈ ಮಹಾನಗರ ಜನಪ್ರಿಯ ದೃಶ್ಯಮಾದ್ಯಮವಾದ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಬ್ಯಾಂಗ್ಲೂರ್ ಮತ್ತು ಅಂದಿನ ಗ್ರಾಮಾಂತರವಾಗಿದ್ದ ನಗರದ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರು ನಗರಕ್ಕೆ ಕೆಲಸಗಳಿಗಾಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತಹವರು, ನಗರ ಮಹಾನಗರವಾಗಿ, ಅಂದಿನ ಹಳ್ಳಿಗಳು ಇಂದಿನ ಬೃಹತ್ ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ಬೆರೆತು ಹೋದವರ ದೈನಿಂದಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅವರು, ಅವರಿಗೇ ಅರಿವಾಗದಂತೆ ಅಥವ ಅರಿವಿದ್ದೂ ಅದನ್ನು ನೆನಪಿಗಷ್ಟೇ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಷ್ಟಪಡುವ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬದಲಾಗುವ ಸ್ಥಿತ್ಯಂತರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನ ಆಸಕ್ತಿ ಇರುವುದು.

ಹಿಂದೆ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳ ಪ್ರಾರಂಭದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳು ಬಹುತೇಕ ಸ್ಟುಡಿಯೋಗಳ ಒಳಗೆ ಚಿತ್ರಿತವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಚಿತ್ರಗಳು ಆಗ ಸ್ಟುಡಿಯೋಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಮೊದಲೆ ರೆಡಿಯಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ಟುಡಿಯೋಗಳಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರೀಕರಣ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಕ್ರಮೇಣ ಈ ಸ್ಟುಡಿಯೋಗಳ ಒಳಗೆ ಹಾಕಿರುತ್ತಿದ್ದು ಸೆಟ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರೀಕರಣ ಮಾಡಲು ಏಕತಾನತೆ ಕಾಡತೊಡಗಿದ್ದಾಗ ಮತ್ತು ಸೆಟ್ ಗಳ ನಿರ್ವಹಣೆ ಅಪಾರ ವೆಚ್ಚವಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಹೊರಾಂಗಣ ಚಿತ್ರೀಕರಣ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಚಲಿತ , ಸುಲಭ ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚು ನಿಖರವಾದ ಹಿನ್ನಲೆಗಳು ಮೂಡತೊಡಗಿತು.

ಇಂತಹ ಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಕಥೆಯು ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಥಳ ನಿರ್ಧಿಷ್ಟತೆಯನ್ನು ಬಯಸಿದಾಗ ನಗರಗಳು ಆಗ ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಚಿತ,ಪ್ರಚಲಿತವಿರುವ ಸ್ಥಳಗಳು cinematic identity ಪಡೆಯತೊಡಗಿತು. ಜನಸಾಮಾನ್ಯರನ್ನು ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಬೇಗ ಆಕರ್ಶಿಸಿ, ಅವರ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿದಂತ ಮಾದ್ಯಮ ಚಲನಚಿತ್ರ. ಇಂತಹ ಮಾದ್ಯಮದಿಂದಾಗಿ ಮುಂದೆ ನಗರಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿ ಕೊಡುವವರಿಗೆ ಈ cinematic identity ಪಡೆದಂತಹ ಸ್ಥಳಗಳು visiting place ಆಗಿ, ಅವು ನಗರಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿನಿದಿಸುವಂತ ಸ್ಥಳಗಳಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿತು.

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ತ್ಯ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟೀಷರಿಂದ ನಿರ್ಮಾಣಗೊಂಡ ಹೈಕೋರ್ಟು ಲಾಲ್ ಬಾಗ್ ಕಬ್ಬನ್ ಪಾರ್ಕ್ ಸೆಂಟ್ರಲ್ ಲೈಬ್ರರಿ ಎಂ.ಜಿ.ರಸ್ತೆ ಮತ್ತು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಾ ನಂತರ ನಿರ್ಮಾಣವಾದ ವಿಧಾನಸೌದ,ಕೆಂಪೇಗೌಡ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣ, ಯುಟಿಲಿಟಿ ಬಿಲ್ಡಿಂಗ್ ಬೆಂಗಳೂರನ್ನು ಪ್ರತಿನಿದಿಸ ತೊಡಗಿದವು, ಅಥವ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ cinematic representative ಆಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಯಿತು.

ಮುಂದೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ವಾತಾವರಣ ಔದ್ಯೋಗಿಕರಣ, ಐಟಿ-ಬಿಟಿಯ ಪ್ರಮುಖ ಕೇಂದ್ರಸ್ಥಾನವಾಗಿ ಬದಲಾದಂತೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ವಲಸಿಗರು ಬರುವುದೂ ಹೆಚ್ಚಾಗತೊಡಗಿತು.ಈ ವಲಸೆ ಮತ್ತು ಕಿರುತೆರೆಯಲ್ಲಿ ಖಾಸಗಿ ಚಾನೆಲ್ ಗಳು ಹೆಚ್ಚಾದಂತೆ ನಗರಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಬೆತ್ತಲಾಗತೊಡಗಿದವು.

ಜಾಗತೀಕರಣದ ಕೊಡುಗೆಯಾದ, ವಲಸಿಗರು ಮತ್ತು ಕೈಗಾರಿಕೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗತೊಡಗಿದಂತೆ ನಗರ ತನ್ನ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಇದ್ದ ಕೃಷಿಚಟುವಟಿಕೆಯ ಜಮೀನಿನ ಜೊತೆಗೆ ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ತನ್ನ ತೆಕ್ಕೆಯೊಳಗೆ ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿತು. ಹಳ್ಳಿಗಳು ನಗರವಾಯಿತು.

ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸ ಬೇಕಾದ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಬೆಂದಕಾಳೂರಾಗಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ಊರು ಮುಂದೆ ಪಟ್ಟಣವಾಗಿ, ನಗರವಾಗಿ, ಮಹಾನಗರವಾಗಿ ಬೆಂಗಳೂರಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿತು.. ಆದರೆ ಜಾಗತಿಕರಣದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದಾಗಿ ಮಹಾನಗರದೊಳಗೆ ಸೇರಿ ಹೋದ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ಈ ಧೀರ್ಘ ಅಂತರವಿಲ್ಲದೆ ದಿಡೀರನೆ ಮಹಾನಗರದ ಭಾಗವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿತು.

ಇಲ್ಲಿನ ಜನಜೀವನ ಕೆಲವೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಜಾಗತೀಕರಣಕ್ಕೆ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡರು.

ಹಸುಗಳನ್ನು ಸಾಕಿ ಮೇಯಿಸಿ ಅದರ ಹಾಲನ್ನು ಮನೆಗೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವರು ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಹಾಲಿಗೆ ಒಗ್ಗಿಕೊಂಡರು..

ನಗರಕ್ಕೆ ಬರಬೇಕಂದರೆ ವಿಶೇಷ ಆಸ್ಥೆ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದವರು, ಆ ಬಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದವರು ಇಂದು ನಗರ ಸಾರಿಗೆ ಬಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ ತೂರಾಡಿಕೊಂಡು, ಸೀಟ್ ಸಿಕ್ಕಿದ ತಕ್ಷಣ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರುವುದರಲ್ಲಿ ಬ್ಯುಸಿಯಾದರು.

ಈ ಜಾಗತೀಕರಣಕ್ಕೆ ಒಗ್ಗಿಕೊಂಡರು ತಮ್ಮ ಮೂಲದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಹೊರಬಂದಿಲ್ಲದಿರುವುದನ್ನು ಅವರ ದೈನಂದಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿ, ಅವರ ಉಡುಗೆ ಜೀವನ-ತೊಡುಗೆ ಜೀವನ ಪದ್ದತಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕವಾಗಿ ನೋಡಿದಾಗ, ಅವರು ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಊರಹಬ್ಬಗಳು ಇಂದು ಏರಿಯಾಗೊಂದರಂತೆ ಆಚರಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು.

ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬರುವ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಗಂಡಸರು ಮನೆಗೆ ಬರ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ನೈಟ್ ಪ್ಯಾಂಟ್ ಹಾಕುವುದರ ಬದಲು ಲುಂಗಿ, ಪಂಚೆ ಉಡುವುದರಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು.

ಜಾಗತೀಕರಣದ ಪ್ರಮುಖ ಲಕ್ಷಣವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಜೀನ್ಸ್ ಪ್ಯಾಂಟ್ ಟೀ ಶರ್ಟ್ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಒಗ್ಗಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಈ ವರ್ಗದ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಜೀನ್ಸ್ ಪ್ಯಾಂಟ್ ಮೇಲೆ ಚೂಡಿದಾರ್ ಟಾಪ್ ಹಾಕ್ಕೊಂಡು ಜೆಡೆ ಹೆಣೆದುಕೊಂಡಿರುವುದರಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಬಹುದು.

ಈಗ ವಿಜ್ಙಾನ ಮತ್ತು ಐ.ಟಿ, ಬಿ.ಟಿ ಗಳ ನೆಲವೀಡು ’ಬ್ಯಾಂಗಲೋರ್’ ಎಂದು ಸಾರುವಾಗ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಅಂಶವೆಂದರೆ.. ಈ ’ಬ್ಯಾಂಗಲೋರ್’ ’ಬೆಂಗಳೂರಿನ’ ಜೀವಂತ ವಿಮರ್ಶೆ. ಮಹಾನಗರಗಳಿಗೆ ನಿರ್ಧಿಷ್ಟ ಐಡೆಂಟಿಟಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲವಾದರು ಬ್ಯಾಂಗಲೂರಿನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಆ ಹೇಳಿಕೆ ಅಷ್ಟು ಸೂಕ್ತವೆನಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇನೊ ಅಂತನಿಸುತ್ತದೆ.. ಕಾರಣ ಬೆಂಗಳೂರು ತನ್ನ ಸುತ್ತಲೂ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದು , ಅದು ಬೆಳೆದಂತೆಲ್ಲ ತನ್ನ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದು ತನ್ನದೇ ಈ ಹಿಂದಿನ ಮೂಲರೂಪವಾದ ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಹಳ್ಳಿಗಳ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು...

ಇದರಿಂದಾಗಿ ಇದು ಎಷ್ಟೇ ಮೆಟ್ರೋ ಪಾಲಿಟಿನ್ ನಗರವಾದರು ತನ್ನದೇ ಆದ ವಿಶಿಷ್ಠವಾದ ’ಹೊಸ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಗುರುತು’ cultural identity ಯನ್ನು ತನ್ನ ಹೆಸರಿನೊಂದಿಗೆ ಗುರುತಿಸಿಬಹುದಾಗಿದೆ. ಇದು ಈ ಹಿಂದೆ ಮತ್ತು ಈಗಿನ ಚಲನ ಚಿತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ಗುರುತಿಸಬಹುದಾದ, ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತವೆಂದರೆ ಮದರಾಸಿಗಳು ಎಂದು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಬೆಂಗ್ಳೂರಿಯನ್ಸ್ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡಲು ತೊಡಗಿರುವ ಐ.ಟಿ-ಬಿ.ಟಿ identity ಗಿಂತ ವಿಭಿನ್ನವಾದ identity.

*2007 ಡಿಸಂಬರ್ ತಿಂಗಳ ಮಯೂರ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಜಿ.ರಾಜಶೇಖರ್ ರವರ ಒಂದು ಊರು ಎರೆಡು ಮನಃಸ್ಥಿತಿಗಳು ಲೇಖನ ನೋಡಿ.

ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ್ : ಒಂದು ವರ್ಷದ ಹಿಂದಿನ ನೆನಪು

2010-04-19T13:39:00.000-07:00

ಈ ಲೇಖನ ೧೩ ರಂದು ಬರೆದಿದ್ದರೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತೇನೋ.

೭ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ನನ್ನ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಇಮೇಜ್ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದಾಗ ನೆನಪಾದದ್ದು.

ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಬರೆದುಮೊನ್ನೆ ೧೩ ಕ್ಕೆ ಒಂದು ವರ್ಶವಾಯಿತು.. ಆಗ ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ್ ರವರ ಸಿನಿಮಾಗೆ ರಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಖುಶಿ ಮಾತ್ರವಿತ್ತೇ ಹೊರತು.. ಒಂದು ವರ್ಶದನಂತರ ಹೀಗೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಎಣಿಸಿರಲಿಲ್ಲ.

ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಸಿನೆಮಾದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ದೃಶ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆಯಾದರು... ಮರೆಯಲಾಗದ ನೆನಪನ್ನು ಮಾಡಿದೆ.

ಹಾಗೆ ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿನ ಗರಗರನೆ ಹಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬರುವ ಕಲಾವಿದನ ಪಾತ್ರವನ್ನು ನಾನು ಮಾಡಬೇಕಾಗಿತ್ತು...

ತೆರೆಯ ಹಿಂದೆಯೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಆಸಕ್ತಿ ಇದ್ದಿದ್ದರಿಂದ ಆ ಅವಕಾಶವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿದ್ದೆ.

ಆ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ...

ನಾಲ್ಕು ದಿನಗಳು ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ್ ರೊಡನೆ ಮೈಸೂರಿನ ಲಲಿತಮಹಲ್ನಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರೀಕರಣದಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ದಿನಗಳು ಈಗ ಎಲ್ಲಾ ನೆನಪಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ..

ಯೂಟ್ಯೂಬ್ನಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡಾದುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು..

ನಾನು ತುಂಬಾ ದಿನಗಳಿಂದ ನೋಡಲು ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಸಿನೆಮಾ ಇದು ಮರುದನಾಯಗನ್...

ಇದರ ವಿಶೇಷತೆಗಳು ಹಲವು...

ಅದರಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾದುದು ಈ ಚಿತ್ರ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಂಡರೆ... ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ್ ರವರ ಸಿನೆಮಾಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದ ಕೊನೆ ಸಿನೆಮಾ ಎಂಬ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆಯು ಆಪ್ತರಕ್ಷಕ ಸಿನೆಮಾದಿಂದ ಮರುದನಾಯಗನ್ ಪಾಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ್ ರವರು ನಟಿಸಿದ್ದಾರೆ.

http://www.youtube.com/watch?v=ytQQm8J7PHY&feature=

ನಗ್ನತೆ: ಸಮಕಾಲೀನ ಪುನರಾವಲೋಕನ

2010-03-21T12:08:00.000-07:00

ನಗ್ನತೆ: ಸಮಕಾಲೀನ ಪುನರಾವಲೋಕನ

ಸಂಖ್ಯೆ ೧೪

2010-02-10T13:09:00.001-08:00

ಮೊಬೈಲ್ ರಿಂಗಾಗ್ತಿತ್ತು...

ಅದು ಮೆಸೇಜ್ ರಿಂಗ್ ಟೋನ್...

ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕ್ತಿದ್ದ 10...

ಗೂಡ್ ಶೆಡ್ ರೋಡಲ್ಲಿ ಫುಲ್ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಜಾಮ್ , ಗಾಡಿ ಸೈಡ್ಗೆ ಹಾಕೋದಿಕ್ಕು ಆಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ... ಸಿಗೋ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಗ್ಯಾಪ್ನಲ್ಲಿ ಗಾಡಿ ನುಗ್ಗಿಸ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ದ ಅವನು...

ಅವನಿಗೊತ್ತು ಅದು ರೇಖಾ ಕಳಿಸ್ತಿರೋ ಮೆಸೇಜ್.. ಅಮರ್ ಹೋಟೆಲ್ ಮುಂದೆ ಇರುವ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಹತ್ತಿರ ಕಾಯ್ತಾ ಇದ್ದಾಳೆ...

ಛೇ ಈ ಸಿಗ್ನಲ್ ಈಗ್ಲೇ ಬೀಳ್ಬೇಕಿತ್ತಾ...

ಗಾಡಿ ಆಫ್ ..

ರೇಖಾ ಜೊತೆ ಲಾಂಗ್ ಡ್ರೈವ್ ಹೋಗ್ಬೇಕಲ್ಲ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಇರ್ಲಿ...

ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಪ್ರಯತ್ನದ ಫಲ ಇವತ್ತು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು..

ಭಾನುವಾರದ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಆಗಿದ್ರಿಂದ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದೋನಿಗೆ ದಿನಾ ಏಳಕ್ಕೆ ಹೊಡ್ಕೊಳ್ಲೋ ಅಲಾರಂ ಹತ್ತು ಘಂಟೆವರೆಗೂ ಬಡ್ಕೊಳ್ತಾ ಇದ್ರೂ ಎಚ್ಚರಾನೆ ಇರ್ಲಿಲ್ಲಾ.. ಆದ್ರೆ ಮೊಬೈಲ್ನಲ್ಲಿ ಮೆಸೇಜ್ ಬಂದ್ ತಕ್ಷಣ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಎಚ್ಚರವಾಗೋಗಿತ್ತು..

ಓಪನ್ ಮಾಡಿ ನೋಡಿದ

neenandre nanage thumbaa ista..

lve u..

ಕಣ್ಣ್ ಉಜ್ಕೊಂಡ್ ಮತ್ತೆ ಸ್ಕ್ರೋಲ್ ಡೌನ್ ಮಾಡಿ ನೋಡಿದ

ನಂಬಕ್ಕಾಗ್ಲಿಲ್ಲ ಅದೇ ನಂಬರ್..

ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಎಷ್ಟು ಟ್ರೈ ಮಾಡಿದ್ರು ಒಂದ್ಸರೀನೂ ಮಾತಾಡಿಸೋದಿರ್ಲಿ ತಿರುಗೀನೂ ನೋಡಿರ್ಲಿಲ್ಲ.. ಅಂತದ್ದು..

ರೀ ಎಲ್ರೀ ನುಗ್ತೀರಾ ಸಿಗ್ನಲ್ ಹಾಕಿರೋದು ಕಾಣಿಸ್ತಿಲ್ವಾ...

ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕಿರಾಚಾಡ್ತಿದ್ದಾನೆ XL ಮೇಲೆ ಹ್ಯಾಂಡಲ್ ಹಿಡ್ಕೊಳ್ಳೋದಿಕ್ಕು ಜಾಗ ಇಲ್ದಂಗೆ ಪೇಪರ್ಸ್ ಬಂಡಲ್ ತುಂಬ್ಕೊಂಡಿರೋ ಪಾರ್ಟಿ...

ಮತ್ತೆ ರಿಂಗಾಯ್ತು 11

ಯಾಕೋ ಇವತ್ತು ಸಿಗ್ನಲ್ಲ್ ತುಂಬಾ ಧೀರ್ಘ ಅನ್ನಿಸ್ತಿತ್ತು ಅವನಿಗೆ..

ಕಾಟನ್ ಪೇಟೆ ಒಳಗಡೆಯಿಂದಾದ್ರು ಬರ್ಬೇಕಿತ್ತು...

ಆಗ್ಲೇ ಅರ್ಧ ಘಂಟೆ ಲೇಟಾಗಿದೆ...

ಪರ್ವಾಗಿಲ್ಲ ಹೆಂಗೋ ಮ್ಯಾನೇಜ್ ಮಾಡೋಣ...

ಎರೆಡು ಐಸ್ಕ್ರೀಮ್ ಎಕ್ಸಟ್ರಾ ಕೊಡಿಸಿದ್ರಾಯ್ತು... ಕೂಲ್ ಆಗ್ತಾಳೆ.

ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದು ಕೂತ... ಆ ನಂಬರ್ಗೆ ಡಯಲ್ ಮಾಡ್ದ..

ಆಕಡೆ ರಿಂಗಾಗ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ ನೆನಪಾಯ್ತು ನಿನ್ನೆ ಸೌಮ್ಯ ನಾಳೆ ನಿನಗೆ ಸರ್ಪ್ರೈಸ್ ಇದೆ ಅಂತ.. ಅದು ಇದಾ....

ಹಲೋ.. ಆ ಕಡೆ ಮೌನ..

ಮತ್ತೆ ಹಲೋ..

ಮೌನ..

ಮತ್ತೆ ಹ... ಹೆಲೋ ಆಕಡೆಯಿಂದ ಇಂಪಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿತ್ತು ರೇಖಾ ಧ್ವನಿ..

ಆ ನಂತರ ಕರೆನ್ಸಿ ಖಾಲಿ ಆಯ್ತೋ ಬ್ಯಾಟರಿ ಖಾಲಿ ಆಯ್ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.. ಕಾಲ್ ಕಟ್ ಆಯ್ತು..

1.30 ಗೆ ಅಮರ್ ಹೋಟೆಲ್ ಮುಂದಿರೋ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಬಳಿ ಮೀಟ್ ಆಗೋದಂತ ಫಿಕ್ಸ್ ಆಗಿತ್ತು.

ಇವ್ನು ಎದ್ದು ರೆಡಿ ಆದೋವ್ನೆ ಗಾಡಿ ತಗೊಂಡು ಸೀದಾ ಪಿವಿಆರ್ ಗೆ ಹೋಗಿ ಟಿಕೆಟ್ ತಗೊಂಡು ಮತ್ತೆ ರೂಮಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬಟ್ಟೆ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡು ಬರೋಷ್ಟ್ರಲ್ಲಿ ಲೇಟಾಗಿತ್ತು.. ಅದರಲ್ಲಿ ಈ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಜಾಮ್ ಬೇರೆ..

ಹಿಂದೆಯಿಂದ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಬಡ್ಕೊಳ್ತಾ ಇದ್ದ ಹಾರನ್ ಗದ್ದಲ ಸಿಗ್ನಲ್ ಬಿಟ್ಟಿರೋದನ್ನ ಕನ್ಫರ್ಮ್ ಮಾಡ್ತು.

ಗಾಡಿ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಆಯ್ತು... ಗೇರ್ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಒತ್ತಿದ..

ಮತ್ತೆ ರಿಂಗಾಯ್ತು 12

ಛೇ!! ಏನ್ ಹುಡ್ಗೀರಪ್ಪಾ ಗ್ಯಾಪ್ ಇಲ್ದೀರಾ ಮೆಸೇಜ್ ಕಳಿಸ್ತಾರೆ..

ಬಿಎಂಟಿಸಿ ಪಕ್ಕ ಇರೋ ಗ್ಯಾಪಲ್ಲಿ ನುಗ್ಗಿಸಿದ...

ಉಪ್ಪಾರಪೇಟೆ ಪೋಲೀಸ್ ಸ್ಟೇಷನ್ ಕಾರ್ನರ್ ಹತ್ತಿರ ಬರೋಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ,

ಮತ್ತೊಂದು ರಿಂಗ್ 13

ಮುಂದೆ ಸಿಗ್ನಲ್ ಗ್ರೀನ್ ಲೈಟ್ ಇತ್ತು,

ಬೇಗ ಹೋಗ್ಬಿಡೋಣ...

ಓ ಮತ್ತೆ ಸಿಗ್ನಲ್ .. ಮಾಮ ಆಕಡೆ ನೋಡ್ತಿದ್ದಾನೆ

ಸರಿ ಜಂಪ್..

ಮತ್ತೆ ರಿಂಗಾಯ್ತು 14

ಈ ಮೊಬೈಲ್ ಯಾರ್ ಕಂಡು ಹಿಡಿದ್ರೋ ಏನೋ

ನಮ್ ಕಷ್ಟಾನೆ ಅರ್ಥ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳೋದಿಲ್ಲ ಈ ಹುಡ್ಗೀರು...

ದೇವಸ್ಥಾನದ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ತೆಗೆದು ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದ,

ಎಲ್ಲಿದ್ದಾಳೆ .. ಈ ಗುಡಿ ಹತ್ರಾನೆ ಇರು ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ನಲ್ಲಾ ಹೋಗ್ಬಿಟ್ಳಾ

ಮೆಸೇಜ್ ಏನ್ ಕಳಿಸವ್ಳೇ .. ಜೇಬೊಳಗಿಂದ ಮೊಬೈಲ್ ತೆಗೆದ.. ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಬಂದ ಪಿವಿಆರ್ ಟಿಕೆಟ್ಸ್ ಕೆಳಗೆ ಬಿತ್ತು ಬಗ್ಗಿ ಹಾಗೇ ಟಿಕೆಟ್ ಎತ್ಕೊಳ್ತಾ ಮೊಬೈಲ್ ನೋಡಿದ

1.wru

2.wru

3.wru

4.wru

5.wru

6.wru

7.wru

8.wru

9.wru

10.wru

11.wru

12.wru

13.wru

14.wru

ಕೈಯಲ್ಲಿರೋ ವಾಚ್ ನೋಡ್ದ 2.14

ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾಳೆ ಇವ್ಳು

ಓ ಅಲ್ಲಿ.. (ರಸ್ತೆಯ ಆ ಕಡೆ ಇದ್ಳು)

ಬಾ ..

ನಿಧಾನ..

ಅವ್ಳು ರಸ್ತೆ ದಾಟೋ ಗ್ಯಾಪಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಕನಸಿಗೆ ಜಾರಿದ...

ಹಾಗೇ ಮುಂದೆ ಅವಳ ಜೊತೆ ನೈಸ್ ರೋಡ್ನಲ್ಲಿ ಲಾಂಗ್ ಡ್ರೈವ್ ಹೋಗಿ ಹಾಗೇ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಸಿಟಿಯಿಂದ ಪಿವಿಆರ್ ಗೆ ಎಂಟ್ರಿ ಕೊಡಬೇಕಿತ್ತು..

ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಟಿಕೆಟ್ !!! ಇನ್ನೊಂದೆಲ್ಲಿ ಓ ಅಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದೆ..

ಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಕುತ್ಕೊಂಡೇ ತಗೊಳ್ಳೋದಿಕ್ಕೆ ಹೋದ..ಹಾಗೇ ಬಲಗಾಲನ್ನು ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸ್ ಮಾಡ್ತಾ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪಾನೆ ಜರುಗಿಸುತ್ತಾ ಟಿಕೆಟ್ ಎತ್ಕೊಳ್ಲೋದಿಕ್ಕೆ ಕೈ ಮುಂಚಾಚಿದ..

ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸ್ ತಪ್ತು.. ಹಾಗೇ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದ..

ಧಡಾರ್..

ಇನ್ನೋವಾ ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕಿದ ಕಾಲ ಸ್ವಲ್ಪ ತಡವಾಗಿತ್ತು..

ರೋಡ್ ದಾಟಕ್ಕೆ ಬಂದ ರೇಖಾ ರೋಡ್ ಮಧ್ಯ ನಿಂತಲ್ಲೇ ಸ್ತಬ್ದವಾಗಿ ನಿಂತಳು...

ಅವಳ ಕಾಲ ಬಳಿಗೆ ಪಿವಿಆರ್ ಟಿಕೆಟ್ ಹಾರಿಕೊಂಡು ಬಂದು ಬಿತ್ತು.

ಕಣ್ಣು ನೆಲದೆಡೆಗೆ ನೆಟ್ಟಿತ್ತು,

ಅದು ಟಿಕೆಟ್ಟನ್ನು ನೋಡ್ತಾ ಇತ್ತ

ಅಥವಾ......

ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಂಡ ಆ ಮೂರು ಘಟನೆಗಳು...

2009-12-29T11:44:00.000-08:00

ಅರಮನೆ ಮೈದಾನನದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡವೇ ಸತ್ಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ... ಮೂವರು ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಸಂಜೆ ನಾಲ್ಕು ಘಂಟೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಆಗಲೇ ಅಲ್ಲಿ ಮೈದಾನ ತುಂಬಿತ್ತು... ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಜನರ ಮದ್ಯೆ ತೂರಿಕೊಂಡು ಒಂದೆಡೆ ಇದ್ದ ಲೇಸರ್ ಪ್ರೊಜೆಕ್ಟ್ ಆಗ್ತಾ ಇದ್ದ ಸ್ಕ್ರೀನಿನ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ಕೂತೆ...ಸಂಜೆ ಆರಕ್ಕೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಶುರುವಾಯಿತು.. ಸತತ ನಾಲ್ಕು ಘಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಕೈಮೇಲೆ ನಿಂತ ರೋಮ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮುಗಿದು ಅಲ್ಲಿಂದ ಅದೇ ಗುಂಗಿನಲ್ಲಿ ಅರಮನೆ ಮೈದಾನದಿಂದ ಮತ್ತೀಕೆರೆಯಲ್ಲಿನ ಮನೆಯವರೆಗೂ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಮನೆ ಸೇರುವವರೆಗೂ ನಿಂತ ರೋಮ ಮಲಗಿರಲಿಲ್ಲ....ರೆ ರೆ ರೇ...ರೆರೆ ರ ರಾ... ಅಂತ... ಅಂದು ಹತ್ತು ಘಂಟೆಯಾದರು ಸ್ವಲ್ಪವೂ ದಣಿಯವರಿಯದೆ once more ಅಂತೇಳಿ ಜನ ಕೇಳಿದಷ್ಟು ಸಲವೂ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದಿರಿ... ಆಗ ನಾನು ಕುಣಿದು ಕುಣಿದು ಆನಂದಿಸಿದೆ... ಅಷ್ಟು ಜನಸಾಗರವನ್ನು ಒಂದೆಡೆಗೆ ಸೇರಿಸುವ ಸೆಳೆತವಿರುವ ನಿಮ್ಮ ಧ್ವನಿಯ ಕಂಡು ಮನಸ್ಸು ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಯಿತು.....

ಮತ್ತೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಎದುರಿಗೆ ನೋಡುವ ಭಾಗ್ಯ ದೊರೆತದ್ದು ಎರೆಡು ಬಾರಿ ೭ನೇ ಕಲಾಮೆಳದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಕಾಕನಕೋಟೆ ನಾಟಕದಲ್ಲಿ...

ನಿಮ್ಮನ್ನು ಒಮ್ಮೆಯಾದರು ಭೇಟಿಯಾಗಬೇಕೆಂಬ ತುಡಿತ ಸುಮಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದರು... ಇವತ್ತು ನಿಮ್ಮ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಬರಲು ಮನಸ್ಸು ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ.. ಕಾರಣ.. ನೀವಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಾವವನ್ನು ಒಪ್ಪಲು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಒಪ್ಪುತ್ತಿಲ್ಲ... ಅಲ್ಲಿನ ನಿಮ್ಮ ದೈಹಿಕ ಅಗಲುವಿಕೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಆ ಭಾವವನ್ನು ಮನ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಲು ಮನಸ್ಸು ಹಿಂಜರಿಯಿತು... ನಿಮ್ಮ ಹಾಡುಗಳ ಮೂಲಕ ನೀವು ಸದಾ ನಮ್ಮೊಂದಿಗಿರುತ್ತೀರಿ.... ಆ ಭಾವ ಈ ನನ್ನ ಭೌತಿಕ ದೇಹ ಇರುವವರೆಗೂ ಸದಾ ಇರುತ್ತದೆ...

ಸ್ನಿಗ್ಧ ನಗೆಯ... ಮುದ್ದು ಮುಖದ ಹುಡುಗಿ..

2009-11-23T11:48:00.000-08:00

ಮೈಸೂರಿನ ರೈಲು ನಿಲ್ದಾಣ....

ಕಾವೇರಿ ಎಕ್ಸ್ ಪ್ರೆಸ್ ಪ್ಲಾಟ್ಫಾರಂಗೆ ಬರ್ತಾ ಇದ್ದಂಗೆ ಜನ ಸೀಟ್ ಹಿಡಿಯಲು ನುಗ್ಗತೊಡಗಿದರು...ನಾನೂ ನುಗ್ಗಿದೆ. ಕಿಟಕಿ ಪಕ್ಕ ಕುಂತ್ರೆ ನಿದ್ದೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬಹುದು... ಅನ್ನೋ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ.

ಅಂತೂ ಸಿಕ್ತು.....

ಕುಂತ್ ತಕ್ಷಣ ಕಿವಿಗೆ ಹಿಯರ್ ಫೋನ್ ಹಾಕ್ಕೋಂಡ್ ಕಿಟಕಿಯೊಳಗಿಂದ ಪ್ಲಾಟ್ ಫಾರಂ ಮೇಲಿರುವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ ಯಾರೊ ಕರೆದಂತಾಯ್ತು... ಹಿಂದೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡ್ದೆ..

೪೦ ರ ಆಸುಪಾಸಿನ ಇಂದಿನ ಆಧುನಿಕ ಮಹಿಳೆ...(ಆಧುನಿಕ ಯಾಕೆ ಅಂತಂದ್ರೆ ೪೦ ರ ವಯಸ್ಸಿನ ಮಹಿಳೆ ಚೂಡಿದಾರ್ ಹಾಕಿರೋದ್ರಿಂದ ನನಗೆ ಮಾಡ್ರನ್ ಅನಿಸಿರಬೇಕು)

ರಿನನ್ದ್ಬ್ಫ಼್ಬ್ಸಾಬಸ್ದ್....ಚಕ್ಜ್ದಹಸ್ಜಹ್ಜ್ಕ್ದಸ್ಧಚ್ವ್....

ಸರಿಯಾಗಿ ಕೇಳಿಸಲಿಲ್ಲ

ಕಿವಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಇಯರ್ಫೋನ್ ತೆಗೆದೆ...

ರಿಸರ್ವೇಶನ್ ಇಲ್ದೇ ಇದ್ರು ಇಲ್ಲಿ ಕುತ್ಕೋಬಹುದಾ....

ಬೆಂಗಳೂರ್ ವರೆಗೂ ಕುತ್ಕೋಬಹುದು..

ಹಾಗಾದ್ರೆ ಓಕೆ.. ನಾವ್ ಮದ್ದೂರು ಇಳ್ಕಂತೀವಿ...

ಆ ಕಡೆಯಿಂದ ಒಂದು :)

ನಾನೂ ಒಂದ್ :) ಕೊಟ್ಟೆ.

ಆಕೆ ಮಗಳನ್ನು ಕರೆದು( ಬಹುಶಃ ಆಕೆ ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಕಿಟಕಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಳೇನೋ) ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಕೂರಿಸಿ ತಾನು ಪಕ್ಕ ಕೂತಳು.

ನಾನು ಮತ್ತೆ ಸಂಗೀತ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಹೋದೆ...

೦೮.೧೫

ಟ್ರೈನ್ ಹೊರಡಲು ಶುರುವಾಯ್ತು...

ಪ್ಲಾಟ್ಫಾರಂ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕಿಟಕಿಯ ಪಕ್ಕ ಅಂಧಕಾರ ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿತು... ದೂರದಲ್ಲಿ ಲೈಟ್ಸ್ ಮಿಂಚಿ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದವು.

ಇನ್ನಷ್ಟು ದೂರ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ರೈಲಿನ ವೇಗ ಹೆಚ್ಚಾದಂತೆ ಗಾಳಿಯು ಜೋರಾಗಿ ಕಿಟಕಿಯೊಳಗಿಂದ ಒಳ ನುಗ್ಗತೊಡಗಿತು...

ಆ ಗಾಳಿಗೆ ಆಕೆಯ ಮುಂಗುರುಳು ಆಕೆಯ ಮುದ್ದು ಮುಖದೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡತೊಡಗಿತು... ಮೊದ ಮೊದಲು ಮುಂಗುರುಳ ತುಂಟಾಟವನ್ನು ತೋರು ಬೆರಳನಿಂದ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವಳು.. ಇನ್ನು ಆಗದು ಎಂಬಂತೆ ಮುಂಗುರಳನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಎಳೆದು ಕೂದಲಿನೊಂದಿಗೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಬಿಗಿದು ಗಂಟಾಕಿದಳು. ತನ್ನಾಟ ಇನ್ನು ಸಾಗದಂತೆ ಮಾಡಿದ.. ಆ ಟ್ರೈನ್ ಡ್ರೈವರ್ ನನ್ನು ಶಪಿಸುತ್ತಾ.. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗು ತಾನು ಸವಿದ, ಸವರಿದ ಆ ಮುದ್ದು ಮುಖವನ್ನು ನೆನೆಯುತ್ತಾ ಮುಂಗುರುಳು ಆ ಗಂಟಿನೊಳಗೆ ಮುದುಡಿ ಮಲಗಿತು.

ಆಕೆ ಕೂದಲನ್ನು ಗಂಟಾಕುವಾಗ ಕಂಡಿತು ಮುದ್ದು ಮುಖದ, ಸ್ನಿಗ್ದ ನಗುವಿನ ಆಕೆಯ ಮುಖ... ನನ್ನ ಹಿಂದಿನ ಗರ್ಲ್ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ರಷ್ಟು ಆಕರ್ಶಕವಲ್ಲದಿದ್ದರು. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕಂಡಳು...

ಅಂಗೈ ಚಡಪಡಿಸತೊಡಗಿತು...

ಏನೋ ಕಳೆದು ಹೋದದ್ದನ್ನು ಹುಡುಕುವಂತೆ... ಮರೆತುಹೋದದ್ದನ್ನು ನೆನೆಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತಿತ್ತು ಆ ಚಡಪಡಿಕೆ... ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಂತೆ ಕೈ ಬ್ಯಾಗ್ ಕಡೆಗೋಯ್ತು... ಬ್ಯಾಗಲ್ಲಿ ಏನೋ ಹುಡುಕತೊಡಗಿತು

ಏನು..?

.....?

ಆ ಸಿಕ್ತು ... ಸ್ಕೆಚ್ ಬುಕ್...

ಹೌದು ಟ್ರೈನ್ ಪ್ರಯಾಣ ಕಡಿಮೆ ಆದದ್ದೇ ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿ ಡ್ರಾಯಿಂಗ್ ಮಾಡೋ ಅಭ್ಯಾಸವೇ ಬಿಟ್ಟೋಗಿತ್ತು...

ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಯಾವಾಗ ಮಾಡಿದ್ದು..

ಹೌದು.. ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ದೆಹಲಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಮಾಡಿದ್ದೇ ಮತ್ತೆ ಮಾಡೇ ಇಲ್ಲ...

ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಸ್ಕೆಚ್ ಬುಕ್ .. ಪೆನ್ ಕೈಗೆ ಬಂದಾಗಿತ್ತು.

ಮೊದಲೆಲ್ಲ ಮುಂದೆ ಯಾರೇ ಕುಂತಿರ್ಲಿ.. ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೆ ಅವರ ಡ್ರಾಯಿಂಗ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ...

ಅವ್ರ ಪರ್ಮೀಶನ್ ಇರ್ಲಿ ಇಲ್ದೇ ಇರ್ಲಿ....

ಆದ್ರೆ ಇವತ್ತ್ಯಾಕೋ ಆಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ..

ಏನ್ ಮಾಡ್ಲಿ...

ಸರಿ ಸುಮ್ನೆ ಡ್ರಾಯಿಂಗ್ ಮಾಡೋಣ... ಹಂಗಾದ್ರು ಆ ಹುಡುಗೀನ inspire ಮಾಡೋಣ...

ಉಹುಂ..

ಆ ಹುಡುಗೀ ಮುಖಾನೆ ಬರ್ತಾ ಇದೆ...

ಅವ್ರಮ್ಮ ನೋಡಿ ಗಲಾಟೇ ಮಾಡಿದ್ರೆ... ಆ ಮುಖಾನ ಹಾಗೇ manuplate ಮಾಡ್ತಾ ಹೋದೆ... ಆ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ರೇಖೆಗಳು ಸುತ್ತಿಕೊಂಡವು....

ಸಾಕೆನಿಸಿತು

ಅಲ್ಲೇ ಬರೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆ

"ಪಯಣದ ಪಯಣಿಗನಿಗೆ

ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗುವುವು

ಹಲವು ಮುಖಗಳು.

ನೆನಪಿನ ಸೌದಕ್ಕೆ

ಹಲವು ಸ್ತಂಬಗಳು

ಸ್ತಂಬಕ್ಕಿಲ್ಲ ಯಾವುದೇ

ಅಡಿಪಾಯಗಳು....

ಆದರು ನಿಂತಿರುತ್ತದೆ

ನೆನಪುಗಳ ಸೂರಿನಡಿಯಲ್ಲಿ

ಸೌದದ ಸೆರಗಲ್ಲಿ

ಕನಸುಗಳ ಕಾನನದಲ್ಲಿ

ಕಾರ್ಗತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ನೆರಳಂತೆ

ಕಂಡೂ ಕಾಣದಂತೆ.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಾಗಲೇ ಮಂಡ್ಯ ದಾಟಿ ಮದ್ದೂರು ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು...

ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ಟರು ಆಕೆಯ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡದೇ ಇರಲಾಗಲಿಲ್ಲ...

ಮತ್ತೆ ಆಕೆಯ ಚಿತ್ರಬರೆದು ಸೆರೆಹಿಡಿಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ... ಮೂರು ವರ್ಶಗಳ "ಅಂತರ" ತನ್ನ ಅಂತರವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿತು.. ನನ್ನ ರೇಖೆ ವಕ್ರವಾಯಿತು.. ಅದನ್ನು ಕಂಡು ಆ "ಅಂತರ" ಕಿಸಕ್ಕನೆ ಕಿಸಿಯಿತು... ಮತ್ತೆ ಪದಗಳ ದಾಸ್ಯಕ್ಕೆ ಶರಣಾದೆ...

ಮುಂದಿನ ಕೆಲವು ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ

ಮಾಯವಾಗಲಿದೆ ಆ ಮುದ್ದು ಮುಖವು....

ಅದರ ಸೂಚನೆಯೋ ಎಂಬಂತೆ

ಬೆಳಕಿನಡಿಯಲ್ಲಿನ ಕಿಟಕಿಯೊಳಗಿಂದ

ಕಾಣುತ್ತಿದೆ ಬರೀ ಕತ್ತಲು....

ಕತ್ತಲೊಳಗಿಂದ ಬರುತ್ತಿರುವ ತಂಗಾಳಿಯು

ನೆನಪಿಸುತ್ತಿದೆ ಆ ಸ್ನಿಗ್ದ ನಗೆಯ.

ಮತ್ತೆ ಮುಂದುವರೆಯಲಿದೆ

ನೆನಪಿನ ನಗಾರಿಯ ಸದ್ದಿನೊಂದಿಗೆ

ಮುಂದಿನ ನನ್ನೀ ಪಯಣವು...

ಆ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಮೆಲುಕಾಕ್ತಾ ಇನ್ನೊಂದೆರೆಡು ಚಿತ್ರಗಳ ರಚಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಹೋದೆ...

ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಸೋನು ನಿಗಂ "ಕಲ್ ಹೋನ ಹೋ" ಎಂದು ಶುರುವಿಟ್ಟುಕೊಂಡ...

ಕಲೆ ಮತ್ತು ಶ್ರೀ ಸಾಮಾನ್ಯ

2009-11-15T12:06:00.000-08:00

ಗುಣಮಟ್ಟವು ಬಹು ಸಂಖ್ಯೆಗೆ ತಲೆಬಾಗದಿರುವುದೇ... ಗಂಬೀರ ಕಲೆಯ ಲಕ್ಷಣ...... ಶ್ರೀ ಸಾಮಾನ್ಯ ಇಂತಹ ಕಲೆಯಿಂದ ಸದಾ ಅಂತರವನ್ನು ಕಾಯ್ದು ಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.... ಕಾರಣ ಈ ಗಂಬೀರ ಕಲೆಯನ್ನು ಮಾಡುವವರು ತುಂಬಾ ಬುದ್ದಿವಂತರೆಂದು...
ಕಲೆ ಮತ್ತು ಶ್ರೀ ಸಾಮಾನ್ಯ.... ಕಲಾವಿಮರ್ಶಕ ಎಚ್ .ಎ. ಅನಿಲ್ ಕುಮಾರ್ ತಮ್ಮ ’ನೋಟ ಪಲ್ಲಟ’ ಪುಸ್ತಕದ ಒಂದು ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಶ್ರಿ ಸಾಮಾನ್ಯನನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಶಿಸುವ ಬಗೆ ಇದು.
ಆದರೆ.. ಇವರು ಉದಾಹರಣೆಗೆ ತೆಗೆದು ಕೊಳ್ಳುವ ಶ್ರೀಸಾಮಾನ್ಯ ವಿದ್ಯಾವಂತ,ಸಾಕಷ್ಟು ಅಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ತಕ್ಕಮಟ್ಟಿಗೆ ’ಉಳ್ಳವನು’. ಸಿನಿಮಾಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂದಪಟ್ಟ ಹಾಗೆ ನೋಡುವುದಾದರೆ ಗಂಬೀರ ಸಿನಿಮಾಗಳ ಬಹುತೇಕ ಕಥೆಗಳಿಗೆ ಕಥಾವಸ್ತು ಶ್ರಿ ಸಾಮಾನ್ಯ.. ಆದರಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕರು ಅನಕ್ಷರಸ್ಥರು... ಗಿರೀಶ್ ಕಾಸರವಳ್ಳಿ ಅಂತವರ ಬಹುತೇಕ ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ಅನಕ್ಷರಸ್ಥ ಇವರ ಸಿನಿಮಾಗಳ ಮುಖ್ಯ ಪಾತ್ರವಾಗಿರುತ್ತಾನೆ/ಳೆ.

ಆದರೆ ತಮ್ಮ ಕಲಾಕೃತಿಗಳಿಗೆ ಕಥಾ ವಸ್ತುವನ್ನಾಗಿ ಆಯ್ಕೆ ಗೊಳ್ಳುವ ಶ್ರೀಸಾಮಾನ್ಯ ಅವನು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು (expose) ಆಗುವುದು... ಯಾರನ್ನು ತಾನು ಬುದ್ದಿವಂತರೆಂದು ದೂರ ಇಟ್ಟಿರುತ್ತಾನೋ ಅದೇ ಸಮಾಜದ ಬುದ್ದಿವಂತರ ಮುಂದೆಯೇ ಹೊರತು. ತಾನು ಪ್ರತಿನಿದಿಸುತ್ತಿರುವ ಸಮಾಜದಲ್ಲಲ್ಲಾ.
ಇಲ್ಲೊಂದು ಕ್ಲೀಷೆ ಈ ಬುದ್ದಿವಂತ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಅದು ಏನೆಂದರೆ ಕಲೆನ ಹುಡುಕ್ಕೊಂಡು ಜನ ಬರಬೇಕೆ ಹೊರತು ಜನರನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಕಲೆಹೋಗಬಾರದು ಅಂತ. ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಸದಾ ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯರನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸೋ ನಮ್ಮ ಜನರಿಗೆ ಈ ಶ್ರೀಸಾಮಾನ್ಯನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯರು ಗಣನೆಗೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲಾ... ಕಾರಣ ನಮ್ಮ ಶಿಷ್ಟಬದ್ದ ಸಮಾಜದ ಬುದ್ದಿವಂತ(ಹಾಗೆಂದು ಶ್ರೀಸಾಮಾನ್ಯ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ) ಜನರು ತಮ್ಮ ಕಲೆಗಳಲ್ಲಿನ ಶ್ರೀಸಾಮಾನ್ಯನ್ನು ಸಮಾಜದೊಳಗಿನ ಶ್ರೀಸಾಮಾನ್ಯನಿಂದ ಸದಾ ದೂರವಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವನ್ನು ಗಂಭೀರಕಲೆಯ ಕಲಾವಿದರು ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಕೊಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆ. ಅದೇನೆಂದರೆ ಶ್ರೀಸಾಮಾನ್ಯನಿಗೆ ಸದಾ ತನಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವ ಪುರಾಣ, ಕಥೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ರಚಿತವಾದ ಕಲಾಕೃತಿಗಳನ್ನಾದರೆ ಹೆಚ್ಚು ಆಸ್ಥೆಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾನೆ.. ಅದೇ ರವಿಚಂದ್ರನ್ ನ ’ಏಕಾಂಗಿ’ ಸಿನಿಮಾನ ಒಂದೇ ದಿನಕ್ಕೆ ಥಿಯೇಟರ್ನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಓಡಿಸುತ್ತಾನೆ.ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಅವನು ಬುದ್ದಿವಂತನಲ್ಲ.. ಅವನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಬುದ್ದಿವಂತಿಕೆಯಿಂದ ಹೇಳಿದರೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲಾ... ನಮಗೆ ಅವನಿಗಿಷ್ಟವಾಗೋ ರೀತಿಯ ಸರಳತೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲಾ.
ಹಾಗಾದರೆ ಶ್ರೀಸಾಮಾನ್ಯ ಇನ್ನೂ ಪುರಾಣ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿರುವಂತ ನಾಯಕ, ನಾಯಕಿ ಪ್ರದಾನವಾದಂತ ಕಥಾ ಶೈಲಿಯ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯ ಮುಖವಾಡದ ಕಲೆಯನ್ನಷ್ಟೇ ಮೆಚ್ಚುತ್ತಾನೆ ಎನ್ನುವುದಾದರೆ ಈ ಜನಪ್ರಿಯ ನಗರ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತ ಸಿನಿಮಾಗಳು ಬರುವ ಮೊದಲು ಹಾಗೂ ಐವತ್ತು ಅರವತ್ತರ ದಶಕದನಂತರ ಬಂದ ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯ ಕಥಾ ನಾಯಕ ಹಳ್ಳಿಯ ರೈತ.. ಅದರಲ್ಲಿಯ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿದ್ದಾದರೂ ಏಕೆ....?

ಕಾರಣ ಸ್ಪಷ್ಟ..
ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಸಿನಿಮಾ ಎಂದರೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಮಾಜದಿಂದ ಬೇರೆಯದೇ ಪ್ರಪಂಚ. ಅಲ್ಲಿ ಕಥೆಯಾಗಬೇಕಾದರೆ ನಮ್ಮ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನಜೀವನಕ್ಕಿಂತ ವಿಭಿನ್ನವಾದ ಜನಜೀವನವಾಗಬೇಕು ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿದ್ದವನಿಗೆ ತಮ್ಮ ’ಸಾಮಾನ್ಯ’ ಜೀವನವೂ ಕಥೆಯೆಂಬ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೆ”ಅಸಾಮಾನ್ಯ’ ಕಥೆಯಾಗಬಹುದು, ನಮ್ಮ ನಾಎ ಗುರುತಿಸದ ವಿಬಿನ್ನತೆಯನ್ನು ನಾವು ಕಾಣಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡನು. ಆಗಿನ ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿನ ಸ್ಥಳೀಯತೆ (nativity) ಯು ಅವನನ್ನು ಆಕರ್ಶಿಸಿತು... ಆ ಆಕರ್ಶಣೆಯಲ್ಲೇ ಆ ಕಥೆಯೊಳಗಿನ ವಸ್ತುವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸಲು ತೊಡಗಿದನು.
ಶ್ರೀ ಸಾಮಾನ್ಯ ತನ್ನನ್ನು ಪ್ರತಿನಿದಿಸುವ ಕಲೆಯಲ್ಲಿನ ವಸ್ತುವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟು ಪ್ರಬುದ್ದ ಆಲೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ’ಬಂಗಾರದ ಮನುಷ್ಯ ’ ಸಿನಿಮಾದಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತರಾಗಿ ಈಗಲೂ ಅದೆಶ್ಟೋ ರೈತರು ಬೇಸಾಯವನ್ನೇ ಇಂದಿಗೂ ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

ಇನ್ನು ನಗರದಲ್ಲಿನ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರು ಪ್ರತಿದಿನ ವ್ಯಯಿಸುವ ಮೂರು ವಿಬಿನ್ನ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ಎಚ್.ಎ.ಅನಿಲ್ ಕುಮಾರ ರವರು ಗುರುತಿಸುವುದು ತನ್ನ ಮನೆ, ತನ್ನ ಕಚೇರಿ, ಹಾಗೂ ತಾನು ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ಓಡಾಡುವ ರಸ್ತೆಗಳು.
ಸರಿ. ಇವು ಕಚೇರಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಮಾಡುವ ಶ್ರೀಸಾಮಾನ್ಯರು ಈ ಮೂರು ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ನಿತ್ಯ ನೋಡುತ್ತಾರೆ.. ಆದರೆ ಅದೇ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಗುಂಪಿದೆ ಅವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಅವರಿಗೆ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಕಚೇರಿ.. ಅವರೇ ಬೀದಿ ಬದಿಯ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು, ರಸ್ತೆಗಳು ಹಾಗೂ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳಗಳು ಇವರಿಗೆ ನಿತ್ಯ ಚಟುವಟಿಕೆ ಹಾಗೂ ವ್ಯಾಪಾರ ವಹಿವಾಟಿನ ಸ್ಥಳಗಳು....

ವರು ತಮ್ಮ ಮನೆಯನು ಹೊರತು ಪಡಿಸಿ ತಮ್ಮ ದಿನದ ಬಹುತೇಕ ಸಮಯವನ್ನು ಕಳೆಯುವುದು ಇಲ್ಲಿಯೇ. ಇಲಿ ಅವರಿಗೆ ರಿಮೋಟ್ ಕೈಯಲ್ಲಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅವರ ಮುಂದೆ ಚಿತ್ರಗಳು ಸದಾ ಚಲಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ.ಇವರು ನಿಂತಲ್ಲಿಯೇ ಬೆಳಕಿನ ದಿನ ನಿತ್ಯದ ಮೂರು ಆಯಾಮಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾರೆ.
ಅನಿಲ್ ಕುಮಾರ್ ರವರು ಗುರುತಿಸುವ ಮತ್ತೊಂದು ಅಂಶ ಈ ಸಾಮಾನ್ಯನಿಗೂ ಒಪ್ಪುತ್ತದೆ ಅದೇನೆಂದರೆ ’ಮನೆಯೊಳಗಿನ ಶ್ರೀಸಾಮಾನ್ಯ ಕಲೆಯನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲಾ... ಅದೇ ಕಲೆ ಟಿವಿ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ಬಳಿಗೇ ಬಂದರೆ ರಿಮೋಟ್ ಮೂಲಕ ಅದನ್ನು ಚಿದ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತಾ ತನಗೆ ಬೇಕಾದ ಇನ್ನೇನನ್ನೋ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.’ ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಾರಿಯೂ ಸಹ ತನ್ನ ಮುಂದೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿರುವವರಿಗೆ ತಾನು ಆಕರ್ಶಣೆಯಾಗಿ ಕಂಡರೂ, ಕಾಣದಿದ್ದರೂ ತಾನು ಮಾತ್ರ ಅವರೊಳಗೆ ಇನ್ನೇನನ್ನೋ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಇರುತ್ತಾನೆ/ಳೆ ಹೊರತು ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ವಿಶೇಷ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಇಲ್ಲಾ... ಹಾಗು ತಾನು ಸಹ ಒಂದು ವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ , ಗಂಭೀರ ಚಿಂತನೆಗೆ ವಸ್ತುವಾಗಬಹುದು ಎಂಬ ವಿಷಯ ಅವನು ಅರಿತಿರುವುದಿಲ್ಲ.

ಹಿಂದಿನ ಸೈನ್ ಬೋರ್ಡ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಕುಶಲತೆಯು ಸೆಳೆದಂತೆ ಇಂದಿನ ಡಿಜಿಟಲ್ ಬೋರ್ಡ್ಗಳು ಸೆಳೆಯಲು ವಿಫಲವಾಗುವುದನ್ನು " ಜೀನ್ ಬ್ರೌದಿಲ್ಲಾರ್ಡ್" ಪೊರ್ನೋಗ್ರಫಿಗೆ ಹೋಲಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆಸೆ ಹುಟ್ಟಿಸಿ ಪೂರ್ಣತೆಯಭಾವ ದೊರಕಿಸದಿರುವುದು ಬೃಹತ್ ಡಿಜಿಟಲ್ ಜಾಹೀರಾತು ಹಾಗೂ ಫೋರ್ನೋಗ್ರಪಿಯ ಮೂಲಭೂತ ಲಕ್ಷಣ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.ಆದರೆ ಸ್ವತಃ ಸೈನ್ ಬೋರ್ಡ್ ಕಲಾವಿದನಾದ ನಾನು ಗ್ರಹಿಸಿರುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯನ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಲ್ಲಿ .. ಚಿತ್ರಕಲೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಸಾಮಾನ್ಯ ಎಷ್ಟೇ ನೈಜತೆಯನ್ನು , ಕುಶಲತೆಯನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿದರು, ಅನುಭವಿಸಿದರು. ಅವನಿಗೆ ಡಿಜಿಟಲ್ ಕೃತಿ ಕೊಟ್ಟಷ್ಟು ಪೂರ್ಣತೆ ಬಣ್ಣದಿಂದ ರಚಿತ ಕೃತಿ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲಾ.

ಶ್ರೀ ಸಾಮಾನ್ಯ ತನ್ನ ದಿನ ನಿತ್ಯ್ದ ಚಟುವಟಿಕೆ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಚಿತ್ರ ಮುಖ್ಯವಾಹಿನಿಯಾಗಿ ದೊಡ್ಡ ಜಾಹಿರಾತಿನಲ್ಲಿ ಕಂಡುಕೊಂಡರೆ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಅದೇ ಬೋರ್ಡಿನಲ್ಲಿ ಈ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದ , ಉಪೇಂದ್ರ ನ ಅಥವ ದರ್ಶನ್ ನ ಸಮಕ್ಕೆ ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಇದನು ರಚಿತ ಕಲೆ ಅವನಿಗೆ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲಾ.

”ಕೋಡೋಣ... ಇನ್ನೂ ಟೈಮಿದೆ”.. ಎಂದಿದ್ದ ದೇವರಾಜ್... ಇಂದಿಲ್ಲ...

2009-11-03T09:57:00.000-08:00

೨೦೦೧ ರ ನವೆಂಬರ್ ತಿಂಗಳು...
ಕಾಲೇಜ್ನಲ್ಲಿ ಡ್ರಾಯಿಂಗ್ ಮಾಡ್ತಾ ಕೂತಿದ್ದೆ....
ಅದು ಕಲಾಶಿಬಿರಕ್ಕೆ ಮುನ್ನದ ತಯಾರಿ ನಡೀತಾ ಇದ್ದಂತ ದಿನಗಳು...
ಕಳೆದ ವರ್ಷದ ಕಲಾಶಿಬಿರದ ರಸವತ್ತಾದ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಸ್ನೇಹಿತರಿಂದ ಕೇಳಿ ... ನನ್ನ ಮೊದಲ ಕಲಾಶಿಬಿರಕ್ಕೆ ಹುರುಪಿನಿಂದ ತಯಾರಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದೆ...
ಅಂದು ಮದ್ಯಾಹ್ನ ಊಟದ ನಂತರ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿದ್ದೆ ಆಗ ಚಂದ್ರು ಸರ್ ಜೊತೆ ಒಬ್ರು ಒಳಗೆ ಬಂದ್ರು..

ಆ ಕಾಲೇಜ್ನಲ್ಲಿ ಕರೆಸ್ಪಾಂಡೆನ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಜನ ಡ್ರಾಯಿಂಗ್ ಕಲಿತಾ ಇದ್ದಿದ್ರಿಂದ.. ನಾನು ನಿರಾಸಕ್ತನಾಗಿ ನನ್ನ ಕೆಲಸ ಮುಂದುವರೆಸಿದ್ದೆ.. ನಾನು ಕುಂತಿರುವ ಹಿಂದಿನ ಗೋಡೆಗೆ ನಾನು ಮಾಡಿದ್ದ ಎರೆಡು still life ಪೈಂಟಿಂಗ್ಸ್ ನೇತಾಕಿದ್ದೆ....

ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಇನ್ನೊಂದಷ್ಟು ಕಲಾಕೃತಿಗಳು ಗೋಡೆಗೆ ನೇತಾಕಿದ್ದರು.. ಅವನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡುತ್ತಾ ಬಂದ ಆ ಆಗಂತುಕ .. ಚಂದ್ರು ಸರ್ ಹತ್ತಿರ ನನ್ನ ಪೈಂಟಿಂಗ್ಸ್ ತೋರಿಸಿ.. ಇದ್ಯಾರು ಮಾಡಿದ್ದು ಅಂತ ಕೇಳಿದ.. ಅವ್ರು ನನ್ ಕಡೆಗೆ ತೋರಿಸಿದರು... ನಾನು ಆ ಆಗಂತುಕನ್ನು ನೋಡಿದೆ... ನಿಮ್ದಾ... (ಸ್ಮೈಲ್) ಹು ಅಷ್ಟೇ ನಿರಾಸಕ್ತಿಯಿಂದ... ಅವನ ಹಾವ ಭಾವ ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿತ್ತು.... ಯಾರೊ ಸೀನಿಯರ್ ಇರ್ಬಹುದೇನೋ ಅಂತ ಅನ್ಕೊಂಡೆ...

ಮಾರನೆಯ ದಿನ ನಮ್ ಪ್ರಯಾಣ
ಆರು ಘಂಟೆಗೆ ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಗೆ ಬಂದೆ.. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಬರೀ NCC NSS ಕ್ಯಾಂಪ್ ಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಹೋಗಿದ್ದ ನನಗೆ ... ಮೊದಲನೆಯ ಪೈಂಟಿಂಗ್ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಗೆ ಹೋಗ್ತಾ ಇರೊದು ಸಕ್ಕತ್ತ್ ಖುಶಿಯಾಗಿತ್ತು...
ಅದರಲ್ಲು ಹುಡುಗರು ಹುಡುಗೀರು ಒಂದೆ ಕಡೆ ಮಲಗೋದು.. ಒಂದೇ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿರೊದು.. ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಎಕ್ಸೈಟ್ ಆಗಿತ್ತು.....
ಆರು ಗಂಟೆಗೆ ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ನಲ್ಲಿ ಬಂದು ಪ್ಲಾಟ್ ಫಾರಂ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದ್ರೆ ಅದಾಗಲೇ ಜೀನಾ ಮಂಜುಳ ಬಂದು ನಿಂತಿದ್ರು.. ಅವರೊಂದಿಗೆ ಜರ್ಕಿನ್ ನಲ್ಲಿ ತಲೆ ಸಮೇತ ಅರ್ಧ ದೇಹ ಕವರ್ ಆಗಿರೋ ಯಾರೋ ನಿಂತಿದ್ರು... ಒಂದ್ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬೋರ್ಡಿತ್ತು... ಮಂಜುಳ ಅಥವ ಜೀನಾ ಕಡೆಯವರು ಇರ್ಬಹುದೇನೋ ಅನ್ಕೊಂಡ್ ಹತ್ತಿರ ಹೋದ್ರೆ... ನಿನ್ನೆಯ ಆಗಂತುಕ... ಆಶ್ಚರ್ಯ... ಇವ್ನೂ ನಮ್ ಕಾಲೇಜಾ... ಅನ್ಕೊಂದ್ ಹತ್ತಿರ ಹೋದ್ ತಕ್ಷಣ ... ಎಷ್ಟೋ ದಿನಗಳ ಪರಿಚಯವಿರುವವರಂತೆ..
’ಹಾಯ್” ಅಂತದ್ದ ..
ನಾನು ’ಹಾಯ್”ಅಂದೆ..

ನನ್ ಹೆಸ್ರು "ದೇವರಾಜ್"...

ಹೀಗೆ ನನ್ನ ದೇವರಾಜ್ ಪರಿಚಯವಾದದ್ದ್ದು... ದೇವರಾಯನದುರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗೋವರ್ಗು ಯಾರೊ ಸೀನಿಯರ್ ಇರ್ಬಹುದು ಅನ್ಕೊಂಡಿದ್ದ ನನಗೆ... ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಮೊದಲು ತಿಳಿದದ್ದು ಅವರ ನನ್ನ classmate ಆ ನಂತರ ಅವರ ವಿಶ್ವರೂಪ ಕಂಡಿದ್ದು....

ಚಿತ್ರ ರಚನೆಯಲ್ಲಿ ಅವರಿಗಿದ್ದ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆ ಮತ್ತು ತದೇಕಚಿತ್ತ ಏಕಾಗ್ರತೆ.. ಆ ನಂತರ ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗು ನನಗೆ ಅವರ ನಡೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡಿದ್ದ ವಿಚಿತ್ರ ಹಾವ ಭಾವಗಳ ಹಿಂದಿರುವ ನೈಜ ದರ್ಶನ.....

ಅವರ ನೃತ್ಯ....

ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ನೃತ್ಯವೆಂದರೆ ಅಸಡ್ಡೆಯಿಂದ ಇದ್ದ ನನಗೆ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ನೃತ್ಯದ ಆ ದಿವ್ಯಾನುಭೂತಿಯ ಸವಿ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟರು...
ನಾ ಕಂಡ ಅಪ್ರತಿಮ ನೃತ್ಯಪಟು...
ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ನೃತ್ಯವನ್ನು ಅರೆದು ಕುಡಿದಿದ್ದ ದೇವರಾಜ್... ಅವರ..
" ಆಡಿಸಿದಳು ಯಶೋದೆ" ಮತ್ತು "ಶಿವತಾಂಡವ" ನೃತ್ಯ ಮಾಡುವ ಪರಿಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡ್ರೆ ಮೈರೋಮಾಂಚನಗೊಳ್ಲುತ್ತದೆ...

ಅವರು ರಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ ರೇಖಾಚಿತ್ರಗಳು ನನಗೆ ಅಲಂಕಾರಿಕ ಹಾಗು ಶಿಲ್ಪಗಳ ರೇಖಾ ಚಿತ್ರ ರಚನೆಗೆ ಪ್ರೇರಣೆ ನೀಡಿದಂತಹುವು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಶುರುವಾಯ್ತು ನನ್ನ ಕಾಟ ಅವರಿಗೆ.. ಸತತ ಐದು ವರ್ಶಗಳು ಅವರಿಗೆ ನಾಟ್ಯದ ಮುದ್ರೆಗಳ ರೇಖಾ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಬರೆದುಕೊಡಿರೆಂದು ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದೆ... ಕೇಳಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ..

”ಕೋಡೋಣ... ಇನ್ನೂ ಟೈಮಿದೆ”

ಎಂಬ ... ಡೈಲಾಗ್....ಡೈಲಾಗ್ ಹೀಗೆ ಮದ್ಯಂತರದಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯವಾಗುವುದೆಂದು ನಾನೆಂದು ಎಣಿಸಿರಲಿಲ್ಲ..
ದೇವು.....
ನಿಮ್ಮೊಳಗಿದ್ದ ಅನಾರೋಗ್ಯ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನಮ್ಮಿಂದ ದೂರ ಮಾಡಿರಬಹುದು.. ಆದ್ರೆ ಇಂದು ನಾನು ಚಿತ್ರಕಲಾ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಏನಾದರು theory ಕಲಿತಿದ್ದೇನೆಂದರೆ ಅದರ ಹಿಂದಿರುವ ಸ್ಪೂರ್ತಿ ನೀವು... ಅದು ಸದಾ ನನ್ನೊಂದಿಗಿರುತ್ತದೆ...

ಮನದಲ್ಲಿ ಮನೆ ಮಾಡಿದ ಮೇರುಕಲಾವಿದರಿಗೆ ರಂಗನಮನ

2009-10-06T11:31:00.000-07:00

ಭಾನುವಾರದ ಸಂಜೆ ಮನದಲ್ಲಿ ಮರೆಯಲಾಗದ ಸಂಜೆಯಾದದ್ದು ಆಕಸ್ಮಿಕ.

ಬೇರ್ಯಾವುದೋ ಕೆಲಸದ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಕಲಾಕ್ಷೇತ್ರದ ಕಡೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಅದು ಮರೆಯಲಾಗದ ಸಂಜೆಯಾಗಬಹುದೆಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ಹೋಗಿದ್ದ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಯುತ್ತಲೆ ವಾಡಿಕೆಯಂತೆ ರಂಗ ಗೆಳೆಯರನ್ನು ಭೇಟಿಮಾಡಲು ಸಂಸ ದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಬ್ಯುಸಿಯಾಗಿದ್ದರು...

ಅಲ್ಲೇ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಬೋರ್ಡ್ಮೇಲೆ ಪ್ರಕಾಶ್ ರೈ ಮತ್ತು ಉಮಾಶ್ರಿ ಯವರಿಗೆ ರಂಗ ಗೆಳೆಯರ ರಂಗನಮನ ಓದಿದ ಕೂಡಲೆ ಏನೂ ವಿಶೇಷ ಎಂದನಿಸಲಿಲ್ಲ .

ಎಲ್ಲಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಂತೆ ಇದೂ ಒಂದು ಎಂಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಬಾವದಲ್ಲಿ ಹೋದವನಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಅಡಪರ ನಿರ್ದೇಶನದಲ್ಲಿ ಸಿದ್ದವಾಗಿದ್ದ ರಂಗಸಜ್ಜಿಕೆಯನ್ನು

ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪವಾಗಿ ಆಸಕ್ತಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು... ಹಾಗೇ ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಬೋರ್ಡ್ನಲ್ಲಿ ಉಮಾಶ್ರಿ ಪ್ರಕಾಶ್ ರೈ ಹೆಸರನ್ನು ಪದೇ ಪದೇ ಓದುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶ್ ರೈ

ಎಂಬ ಮೇರು ಕಲಾವಿದನನ್ನು ನೋಡಲು ಇನ್ನು ಕೆಲವೇ ಘಂಟೆಗಳು ಇವೆ ಎಂಬ ಭಾವ ಮನದಲ್ಲಿ ಮೂಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಒಮ್ಮೆಲೇ ರೋಮಾಂಚನವಾಯಿತು.. ಅದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ನನ್ನ ರಂಗ ಗೆಳೆಯರಾದ

ಜಗ್ಗಣ್ಣ "ಏನಪ್ಪಾ ಮಂಜು ಆಗಲೇ ಬಂದ್ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಿಯ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಇರ್ತೀಯಲ್ಲಾ " ಅಂತಂದ್ರು..
ಹೂಂ ಇರ್ತೀನಣ್ನಾ ಎಂದು ಅಲ್ಲೇ ಕಲ್ಲು ಹಾಸಿನ ಮೇಲೆ ಕೂತೆ...

ಬೆಳಕು ಕರಗಿ ಕತ್ತಲು ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಬೆಳಕಿನ ಬಣ್ಣಗಳ ಸಂಯೋಜನೆಯ ನಡುವೆ ರಂಗಸಜ್ಜಿಕೆಯ ರಂಗೇರತೊಡಗಿತು... ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಸ್ವಲ್ಪ ತಡವಾಗಿ ಆರಂಭವಾದರು ಪ್ರಕಾಶ್ ರೈ ರವರನ್ನು ಕಾಣುವ ಕಾತರದಲ್ಲಿ ತಡ ಎನಿಸಲಿಲ್ಲ....

ರೈ ರವರು ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ರೋಮಾಂಚನ ...

ಕಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಮ್ಮರವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿರುವ ಪ್ರಕಾಶ್ ರೈ ರವರನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡ ಆ ಸಂಜೆಯನ್ನು ಮರೆಯಲಾಗದ ಸಂಜೆಯನ್ನಾಗಿಸಿತು. "ಕಾಂಚಿವರಮ್" ಚಿತ್ರಕ್ಕಾಗಿ "ರಾಷ್ಟ್ರಪ್ರಶಸ್ತಿ"ಯನ್ನು ಪಡೆದ ಆ ಮೇರು ಕಲಾವಿದನಿಂದ ಮತ್ತಷ್ಟು ಉತ್ತಮ ಚಿತ್ರಗಳ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ....

ಪ್ರಜಾವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು...

2009-09-24T06:56:00.000-07:00

ಕಲೆಗೆ ಬೆನ್ನುತಟ್ಟಿದ ‘ಬಾಷ್’

ಬಹುರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಂಪೆನಿ ಬಾಷ್ ತನ್ನ ಸಂಸ್ಥಾಪಕ ರಾಬರ್ಟ್ ಬಾಷ್ ಸ್ಮರಣಾರ್ಥ ವಿವಿಧ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ಆರು ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ಮತ್ತು 2 ಕಲಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ವಾರ್ಷಿಕ ಸಹಾಯಧನ ನೀಡಿ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸಿತು.

ನಗರದ ಬಹುರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಂಪೆನಿ ಬಾಷ್ ತನ್ನ ಸಂಸ್ಥಾಪಕ ರಾಬರ್ಟ್ ಬಾಷ್ ಸ್ಮರಣಾರ್ಥ ವಿವಿಧ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ಆರು ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ಮತ್ತು 2 ಕಲಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ವಾರ್ಷಿಕ ಸಹಾಯಧನ ನೀಡಿ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸಿತು.

ಉದಯೋನ್ಮುಖ ಕಲಾವಿದರುಹಾಗೂ ಕಲಾಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಒಟ್ಟು 8.25 ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿ ಮೊತ್ತವನ್ನು ಬಾಷ್ ವ್ಯವಸ್ಥಾಪಕ ನಿರ್ದೇಶಕ ಎಫ್. ಪಿಕಾರ್ಡ್ ನೀಡಿದರು. ಕಲಾವಿದರು 10 ತಿಂಗಳು ನಡೆಸುವ ಯೋಜನೆಗಳಿಗೆ ಈ ಮೊತ್ತ ಬಳಸಬಹುದು. ನಂತರ ವಿಶೇಷ ಸಮಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಈ ಕಲಾಕೃತಿಗಳನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲಾಗುವುದು ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು.

ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಮತ್ತು ವಿಡಿಯೋ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಸೋನಿಯಾ ಜೋಸ್, ಚಿತ್ರಕಲೆಗಾಗಿ ಎನ್. ಪರುಶುರಾಂ, ಸೈನ್‌ಬೋರ್ಡ್ ಕಲೆಗಾಗಿ ಎಸ್. ಮಂಜುನಾಥ್, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಕಲೆಗಾಗಿ ಎಸ್ ಗುರುರಾಜ್ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣಕ್ಕಾಗಿ ಪತ್ರಿಕಾ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕ ಸೆಲ್ವ ಕುಮಾರ್, ರಂಗಭೂಮಿಗಾಗಿ ರಾಮ್ ಗಣೇಶ್ ಅವರು ಅನುದಾನಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರರಾದರು.

ಕಲಾಸಂಸ್ಥೆಗಳಾದ ನಂ.1 ಶಾಂತಿ ರೋಡ್ ಕಲಾಗ್ಯಾಲರಿ ಮತ್ತು ಅಟ್ಟಕಲರಿ ಕೂಡ ಬಾಷ್ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರವಾದರು.

ಖ್ಯಾತ ಕಲಾವಿದರಾದ ಸುಮನ್ ಗೋಪಿನಾಥ್, ಸುರೇಶ್ ಜಯರಾಂ, ಸುರೇಖಾ, ಮೀನಾದೇವಿ, ಗಾಯತ್ರಿ ಕೃಷ್ಣನ್ ಹಾಗೂ ವಿವೇಕ್ ಧಾರೇಶ್ವರ್ ಕಲಾವಿದರ ಆಯ್ಕೆ ಸಮಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದರು.

http://www.prajavani.net/Content/Sep242009/metrothurs20090923148040.asp

ಮರೆಯಲಾಗದ ಈದಿನ

2009-09-14T11:16:00.000-07:00

ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ದಿನಗಳವರೆಗೂ ನಾನೇನೊ ಸಾದಿಸಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಅಹಮ್ಮಿನಲ್ಲೇ ವಾಸ್ತವದ ತಳಹದಿಯ ಮೇಲೆ ನಡೆದೆ....

ಆ ಅಹಂ ನನಗೆ ತಿರಾ ತಲೆಗೆ ಹತ್ತಿಸಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರು.. ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ಏನೋ ಸಾದಿಸಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯೊಳಗಿನ ವೃತ್ತದೊಳಗೆ ಓಲಾಡುವಂತೆ ಮಾಡಿತ್ತು...

ಆದರೆ....

ಆ ಹನ್ನೆರುಡು ತಿಂಗಳು ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದೆ ಕಳೆದದ್ದು... ಈ ಅಹಂ ತಲೆಯಿಂದ ತಳಬುಡಕ್ಕೆ ಬಂದಿಳಿಯುವಂತೆ ಮಾಡಿತು... ಅಹಂ ಏನೋ ಇಳಿಯಿತು...
ಆದರೆ ಮುಂದೆ...?
ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ...
ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಯಾರ ಮುಂದೆಯೂ ಕೈಚಾಚಿ ಕೆಲಸ ಕೇಳದವನು... ಕೇಳಿದೆ.. ಅಂಗಲಾಚಿದೆ... ಸೋಲುವ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಕಣ್ಮುಂದೆ ಕಾಣತೊಡಗಿತು...

ಆದರೂ ಮನದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಸಣ್ಣ ಆಸೆ... ಮುಂದೆ ಹಿಂದಿನ ಬ್ಯುಸಿ ದಿನಗಳನ್ನು ಪಡೆದೇ ಪಡೆಯುತ್ತೇನೆ ... ಎಂಬ ಸುಳಿವು ಕಾಣುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು... ಅಥವ ಆ ಸುಳಿವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೆ.....
ಆ ಸುಳಿವೇ
ರಾಬರ್ಟ್ ಬಾಷ್ ಗ್ರಾಂಟ್ ಗೆ ಅರ್ಜಿ ಹಾಕಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿತು...ಆ ಪ್ರೇರಣೆಗೆ ಹಿಂದಿನ ದಿನಗಳ ತಯಾರಿ ಜೊತೆಯಾಗಿತ್ತು.... ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ದೃಡತೆ ಮನದಲ್ಲಿ ಅದಾಗಲೇ ಮೂಡಿತ್ತು... ಆ ಮೂಡಿರುವ ಮೂರ್ತತೆಯೇ ಕಲೆ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಸಾಮಾನ್ಯನನ್ನು ಬರೆಯಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿತು....ಇದೆಲ್ಲದರ ಪ್ರಬಾವ ಇಂದು ಮೊದಲ ಹಂತ ತಲುಪಿದೆ...

ಇಂದು ನನ್ನ ತಿಳುವಿಗೆ ಮೊದಲ ಗೌರವ ಸಂದಿದೆ...
ಇಂದು ನನ್ನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ್ದಾರೆ...
ಗುರುತಿಸುವ ಗುಂಪು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿದೆ...

ಇಷ್ಟು ದಿನಗಳ ಕಲಿಕೆ , ಅನುಭವಿಸಿದ ಕಷ್ಟಗಳು ಗೊಬ್ಬರವಾಗಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಗಿಡ ಮೊಳೆಯಲು ಶುರುವಾಗಿದೆ... ಇದನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಮುಗಿಯಲು ಬಿಡದೆ... ಗಿಡವಾಗಿಸಿ , ಮರವಾಗಿಸಿ , ಹೆಮ್ಮರವಾಗಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ...

ಅದು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಷ್ಟು ಸುಲಬವಲ್ಲ ಗೊತ್ತು...
ಹಾಗೇ ಕರಗುವ ಕನಸಿನಂತೆಯೂ ಅಲ್ಲ...
ಕನಸು ಕರಗದಂತೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿಸಬೇಕು...

ಮೊದಲ ಮೊಳಕೆ ಗುರುತಿಸುವಂತ ಗಿಡವನ್ನಾಗಿಸಲೇ ಬೇಕು... ಆ ಗಿಡದ ಫಲದಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಿಡಗಳನ್ನು ನೆಡಬೇಕು....

ಅದರ ಆರಂಬದ ಈ ದಿನ ಎಂದೂ ಮರೆಯಲಾಗದ್ದು....

ತುಂಬಾ ಕಾಡ್ತಾದ ಈ ಹಾಡು

2009-09-05T11:49:00.000-07:00

ಕಳೆದ ಕೆಲವು ದಿನಗಳಿಂದ ತುಂಬಾ ಕಾಡ್ತಾ ಇದೆ ಈ ಹಾಡು... ನೀನ್ನಟ್ಟಿಗೆ ಬೆಳಕಂಗಿದ್ದೆ ನಂಜು.... ಒಂಟಿ ಹಾದಿಯ ನನ್ನ್ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ನೆನಪುಗಳೆನೋ ತುಂಬಾ ಜೊತೆಯಾಗಿವೆ...
ಆ ನೆನಪುಗಳು ಕೊಡುವ ಕಾಟ ಮಾತ್ರ ನನಗೆ ಒಂಟಿತನ ನೆನಪು ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಲೋದಿಕ್ಕು ಟೈಮೇ ಕೊಡ್ತಾ ಇಲ್ಲ...
ಅಂತದ್ರಲ್ಲಿ ರತ್ನಂ ನ ನಂಜಿಯ ನೆನಪುಗಳು ನನ್ನನ್ನ ಯಾಕ್ ಹಿಂಗ್ ಕಾಡ್ತಾ ಇದೆಯೋ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ